Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Montmartre begraafplaats, oorspronkelijk genoemd de Noordbegraafplaats, werd opgericht in het begin van de 19e eeuw ter vervanging van de oude intramurale begraafplaatsen gesloten tijdens de revolutie. Oorspronkelijk, de site gehuisvest gipsgroeven geëxploiteerd tot de 18e eeuw, omgezet in massagraven na 1792, vooral voor de Zwitserse Garde gedood in de Tuileries. De stad Parijs verwierf de eerste grond in 1798, maar de ontoereikendheid ervan leidde tot de stopzetting van het project. Tussen 1818 en 1824 kon het stadsdeel door een herstructurering 10 hectare aan de architect Étienne-Hippolyte Godde worden toegewezen voor zijn ontwikkeling. In 1825 werd het in 1847 verlengd voordat een deel in 1879 werd verlaten.

De begraafplaats werd gekenmerkt door het controversiële project van Prefect Haussmann in 1867: Caulaincourt Street uitbreiden door de site over te steken, waarvoor de verplaatsing van 200 graven vereist was. Tegenover de publieke oppositie werd een compromis bereikt met de bouw van de Caulaincourtbrug (1887-1888), een metalen brug over het kerkhof. Deze laatste, geïntegreerd in Parijs in 1860 met de annexatie van Montmartre, werd een emblematische plaats, waarin graftombes van persoonlijkheden als Dalida, wiens begrafenis het meest wordt bezocht.

Sinds 2012 werkt de stad Parijs aan de versterking van haar erfgoedbescherming, geïnspireerd door het model Père-Lachaise. Twee begrafeniskapellen zijn beschermd: de Fournier Kapel (in 2013 ingeschreven), vertegenwoordiger van de antiquisant post-archeologische opgraving stijl in Griekenland en Italië, en de Potocki Kapel (in 2014 geclassificeerd), gebouwd rond 1845 door Jacques Ignace Hittorff. Deze beveiligingen creëren een bufferzone van 500 meter rond de gebouwen.

De begraafplaats, met een oppervlakte van 11 hectare, is de derde grootste in Parijs na de Père-Lachaise en Montparnasse. Het herbergt ongeveer 500 jaarlijkse begrafenissen en heeft afdelingen rond lanen, zoals Rachel Avenue of Samson Avenue, vaak gebruikt als cinematografische sets. Zijn geschiedenis weerspiegelt de stedelijke en sociale evolutie van Parijs, van revolutionaire massagraven tot zijn huidige status als erfgoed necropolis.

In de populaire cultuur verschijnt de begraafplaats in literaire werken als Les Tombales de Maupassant (1891) of in de bioscoop, met name in de films van François Truffaut (Les Quatre Cents Coups, 1959) of L-Amour en fuche (1979). Meer recent zijn er begrafenisscènes opgenomen, zoals in Les Souvenirs (2014) of Privacy (2025), die het imago van zowel historische als levende plaatsen versterken.

Externe links