Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het klooster van Chalais, gelegen in het zuiden van de Charente, was aanvankelijk afhankelijk van de parochiekerk Saint-Martial. Opgericht door de abdij van Saint-Martial de Limoges, was deze priorij eerst regelmatig, vervolgens conversueel, met maximaal twaalf leden in de 13e eeuw. Na de hervatting van Chalais door Karel VII in 1453 werd het huwelijk in de 15e eeuw beëindigd.

In 1569 werd de priorij verwoest door protestanten tijdens de religieuze oorlogen. In 1629 werd hij afgestaan aan de monniken van de orde van Saint-Augustin, dankzij Françoise de Montluc, weduwe van Daniel Talleyrand, graaf van Chalais. Het bood hen een thuis en een lijfrente in ruil voor hun inzet om de sacramenten te beheren, prediken en onderwijzen van de jongeren. Deze steun maakte de oprichting van een klooster mogelijk.

Na de revolutie diende het gebouw tot 1850 als gendarmerie. Het klooster en de kerk werden rond 1869 gerestaureerd. In 1879 liet Hélie Roger Louis Talleyrand hem na aan het hospice van Chalais, waarna hij sinds 1984 een bejaardentehuis werd. In 1991 ingeschreven als historische monumenten, illustreert het 17e-eeuwse religieuze architectuur, met zijn gewelfde galerijen en stenen balustrade.

Architectureel vormt het klooster een vierkant rond de kerk van Saint-Martial, met een apsis toegevoegd in de 19e eeuw. De bogen in het midden van de hanger, versierd met bazen, sluit de onderste galerij, terwijl een hoge galerij, open en uitgerust met vierkante pilaren, ondersteunt het dak. Dit monument weerspiegelt de religieuze en sociale transformaties van de regio, van het Oude Regime tot op de dag van vandaag.

Externe links