Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Colbert Gallery is een Parijse overdekte passage gebouwd in 1826-1827 in het 2e arrondissement, tussen de rue des Petits-Champs en de rue Vivienne. Het is ontworpen door architect J. Billaud om te concurreren met de nabijgelegen Vivienne galerie, het wordt gekenmerkt door een hoofdoprit bekleed met glazen arcades en een rotunda opgestegen door een glazen koepel. Zijn polychrome inrichting is geïnspireerd door Pompeiaanse huizen, die de oude fascist oproepen, terwijl een schilderij dat Colbert ten gunste van handel siert de ingang veranda. Ondanks zijn ambitie heeft de galerie te lijden gehad van een commerciële mislukking, waardoor de sluiting tussen 1975 en 1986 heeft plaatsgevonden.

De galerie werd in 1985 identiek gereconstrueerd door architect Adrien Blanchet voor de Bibliothèque nationale de France, voordat hij werd overgedragen aan het Institut national d'histoire de l'art (INHA). Het huisvest nu prestigieuze instellingen zoals het Nationaal Erfgoed Instituut, het André-Chastel Centrum en verschillende universiteiten in Frankrijk. De rotonda, versierd met een uitstervend standbeeld van Eurydice door Charles-François Nanteuil-Leboeuf, en de brouwerij Le Grand Colbert (Art Nouveau decor) maken het een emblematische plaats, vaak gebruikt voor de bioscoop. Zijn architectonische model beïnvloedde de Europese galerieën zoals de Galleria Vittorio Emanuele II in Milaan.

Een opmerkelijke gebeurtenis vond plaats op 29 juli 1830, toen Hector Berlioz La Marseillaise zong uit een raam, waardoor een populair koor en flauwvallen. De galerie, geclassificeerd als een historisch monument in 1974, biedt nu tentoonstellingen, seminars en symposia met betrekking tot de geschiedenis van de kunst, terwijl blijft open voor het publiek om haar architectuur en cultureel erfgoed te bewonderen.

Zijn naam brengt hulde aan het voormalige Colbert Hotel (ex-Bautru Hotel), hoewel minister Colbert zelf geen directe verbinding had met de bouw. De galerie symboliseert de gouden eeuw van Parijse overdekte passages, terwijl ze hun daling in de 20e eeuw voor hun erfgoed renaissance illustreren. Toegankelijk via de Palais-Royal en Bourse metrostations, verbindt het de Place des Victoires met de Palais-Royal tuin, in een historisch gebied gewijd aan handel en cultuur.

Externe links