Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het klooster van de Ursulanen van Montpellier, opgericht in de 17e eeuw, vestigde zich in 1641 op de plaats van een voormalige middeleeuwse klooster van de nonnen van Sainte-Catherine, gedateerd 1357. Bisschop Pierre Fenouillet, in een context van naoorlogse katholieke herovering van religie, verwelkomde zes ursulanen uit Pézenas om arme meisjes te onderwijzen. De architect Jean Bonnassier leidde de werken uit 1660, het oprichten van de noordelijke en westelijke vleugels, evenals een deel van de zuidelijke vleugel. De kapel, herbouwd tussen 1785 en 1789 door ingenieur Louis Roussel, markeert een fase van modernisering voor de revolutie.

Tussen 1697 en 1738 ontwikkelden de Ursulanen onder het Jansenistische episcopaat van Joachim de Colbert hun educatieve missie, waarbij nieuwe klassen werden geopend. Maar hun achteruitgang begon in 1738 toen bisschop Berger de Charancy, vijandig tegen het Jansenisme, de bewoners naar andere kloosters verplaatste. Verkocht als nationaal eigendom in 1792 werd de site een revolutionaire gevangenis, toen een kazerne, voordat werd omgezet in een centraal huis van detentie van 1805 tot 1844 door Jacques Roussel, met een celrotunda geïnspireerd op 18e eeuwse circulaire gevangenismodellen.

In de 19e eeuw werd het klooster afgewisseld tussen vrouwengevangenis (1825-1934), bezet door de Gestapo tijdens de Tweede Wereldoorlog, en militaire barakken (tot 1986). Het werd in 1991 door de stad Montpellier gekocht als historisch monument voor zijn gevels en daken. Sinds 2025 is er Agora, Cité internationale de la danse, een fusie van het nationale choreografische centrum en het Montpellier Danse festival.

De bescherming van de site in 1991 betreft alle gevels en daken in de aangrenzende straten (boulevard Louis-Blanc, rue de l'Université, enz.). De architectuur combineert religieus erfgoed (zuidvleugel met ziekenboeg, marmeren kapel) en gevangenis aanpassingen (celrotonde), getuigend van zijn functionele metamorfoses. Historische bronnen, zoals de memoires van André Delort (17de eeuw) of de werken van Canon Azema, documenteren deze overgangen.

Het klooster illustreert ook lokale religieuze spanningen: steun aan Jansenisten onder Colbert, onderdrukking onder Berger de Charancy en revolutionaire nationalisatie. Het gevangenisgebruik weerspiegelt de evolutie van de Franse gevangenisstelsels, van collectieve gevangenissen van de 19e eeuw tot nazi-bezetting. Vandaag de dag is het een symbolische plaats van Montpellier, die erfgoed en hedendaagse creatie met elkaar verbindt.

De exacte locatie, aan de 16 rue Sainte-Ursule, en de Insee code (341172) anker in de historische wijk van de stad. De beschermde elementen (kadaster HP 127) omvatten sporen van verschillende tijdperken, van middeleeuwse funderingen tot 20e eeuwse militaire installaties.

Externe links