Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Marmeren Kruis, gelegen in Place de la Croix de Marbre in Nice (Alpes-Maritimes), werd in 1568 opgericht ter vervanging van een houten kruis dat in 1543 tijdens de Ottomaanse belegering werd verwoest. Het herdenkt het Congres van Nice (1538), waar Franciscus I en Charles Quint, gemedieerd door paus Paulus III, een wapenstilstand ondertekenden die de oorlog tussen Frankrijk en het Heilige Rijk beëindigde. Het oorspronkelijke houten monument markeerde de plaats waar Paulus III in 1538, bij de historische ingang van de stad op de weg naar Frankrijk.

Het huidige monument, geclassificeerd in 1906, is een marmeren edicle van witte Carrara, opgestegen door een koepel met gelakte tegels en ondersteund door vier originele kolommen (1568). Zijn stenen voetstuk draagt een Latijnse inscriptie uit zijn inwijding, onder vermelding van de namen van de consuls van Nice en van raadslid Honoré Grimaldi Richier. Het kruis leed meerdere verwoestingen: omvergeworpen door een storm in 1668, gerestaureerd in 1733 en 1782-1783 (met de toevoeging van gelakte tegels en loodlassen), vervolgens vernield onder de raad van bestuur (1796) voordat vervangen in 1807.

In 1880 brak een daad van kwaadwilligheid definitief het originele kruis, vervangen door een replica gesneden door Schaeffer. Het monument is onafscheidelijk van de Zuil van de Paus, gelegen tegenover hetzelfde plein, en van de voorstad van het Kruis van Marmer, een kwart geboren in de 19e eeuw rond het monument. Deze buitenwijk, toen landelijk en plantaardig gebied, werd een populaire plek voor de Engelse wintersporters, die er in 1820 een kerk en begraafplaats bouwden. De ontwikkeling ervan werd geformaliseerd door het Nice Regulatory Plan in 1854, dat zijn integratie in de stad markeert.

Het Marble Cross symboliseert zowel een belangrijke diplomatieke gebeurtenis (de Vrede van Nice) als de tumults van de lokale geschiedenis, tussen religieuze conflicten, weer en vandalisme. Zijn Latijnse inscriptie en zijn originele columns maken het tot een zeldzame getuigenis van de Nice Renaissance, terwijl de opeenvolgende restauraties de gehechtheid van Niçois aan dit erfgoed illustreren, ondanks de politieke vicissitudes (Franse Revolutie) en natuurlijk.

Externe links