Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Teillan, gelegen in Aimargues in de Gard (Occitanie), heeft zijn oorsprong in een landgoed genaamd "Grand-Teillan," onderscheiden van "Petit-Teillan" (nu de boerderij van Praviel in de 19e eeuw). De geschiedenis is verbonden met een nabijgelegen Romeinse kasteel, de villa Telianum (of Theline), bezet van de 1e tot de 6e eeuw, dan tot de 10e XIIe eeuw, met zijn kerk Saint Silvestre gelegen 2 km noordoost. Deze site, gezocht sinds de jaren negentig, onthult een oude en vroege middeleeuwse bezetting, voorafgaand aan de bouw van het huidige kasteel.

Vanaf de 10e eeuw behoorde Teillan tot de Burggraafs Aton, Graven van Carcassonne en Razès, voordat hij tot het einde van de 16e eeuw afhankelijk werd van de abdij van Psalmody. In 1608 verwierf Philippe de Bornier, koningsadviseur, het landgoed en voegde hij een renaissancedeur en een 1500 nestduivenhuis toe, gedateerd rond 1600. Het kasteel, een plaats van protestantse aanbidding erkend door het edict van Nantes, vervolgens doorgegeven aan de familie van Adhemar in de achttiende eeuw. Prefect Pierre Melchior van Adhémar stierf daar in 1821.

Het kasteelpark, gebouwd in de 19e eeuw, herbergt een lapidary collectie verzameld in de 17e eeuw door Simon de Bornier (toestemming verkregen in 1635), waaronder acht of negen Romeinse mijlen waarschijnlijk gerelateerd aan de Domitiaanse Weg, oude steles, een noria van 1609, en een mikeh. Het kasteel, ingeschreven in de historische monumenten sinds 1995, behoudt architectonische elementen uit de 16e-17e eeuw, zoals 15e eeuwse gewelven op de begane grond en een 17e eeuwse deur met bazen. De gemeenten, getransformeerd tussen 1820 en 1875, omlijst een binnenplaats toegankelijk door een gewelfde passage.

Tijdens de revolutie werd het kasteel beschadigd in 1793 (vernietiging van een toren, herbouwd in 1873, en van de versterkte oostelijke poort). In de 19e eeuw werden de gevels, kroningen en commons opnieuw ontworpen, terwijl de noria, gevoed door een ondergronds aquaduct verbonden met de Vidourle, tot de jaren 1920 werkte om de tuinen te irrigeren. Een mondelinge traditie roept een ondergrondse verbinding op tussen het kasteel en de abdij van Psalmodia, hoewel dit nog steeds onbevestigd is.

Vandaag de dag is het kasteel particulier eigendom en bezocht tijdens de zomer- en Europese erfgoeddagen. Het aangelegde park, geclassificeerd met zijn meubels (stelen, pilaren, 17e eeuw overblijfselen), getuigt van de superpositie van de tijdperken, van Romeinse oudheid tot de 18e tot 19e eeuwse ontwikkelingen. Archeologische studies, zoals die van Hervé Petitot (1994) of Arnaud de Cazenove (1980), benadrukken het belang van het erfgoed in de Gard.

Externe links