Bouw van dolmen Néolithique (≈ 4100 av. J.-C.)
Geschatte bouwperiode tussen 4500 en 2000 v.Chr.
1877
Zoeken door J. Miln
Zoeken door J. Miln 1877 (≈ 1877)
Ontdekking van een gepolijste bijl en aardewerk.
1889
Historisch monument
Historisch monument 1889 (≈ 1889)
Officiële bescherming op de eerste lijst.
1929
Restauratie door Zacharie Le Rouzic
Restauratie door Zacharie Le Rouzic 1929 (≈ 1929)
Werk om het monument te behouden.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Uitlijning en dolmen (Zaak M 115-118, 126, 127, 129, 139, 140, 154, 155, 165, 177, 226, 227): indeling naar lijst van 1889
Kerncijfers
J. Miln - Archeoloog
Doorzocht de dolmen in 1877.
Zacharie Le Rouzic - Archeoloog en restaurateur
Herstelde de dolmen in 1929.
Oorsprong en geschiedenis
De Dolmen de Kermario is een megalithisch monument gelegen in Carnac, Morbihan, Bretagne. Het markeert het zuidwesten van de beroemde Kermario uitlijningen, daterend uit het Neolithicum. Deze site, geclassificeerd als historische monumenten in 1889, illustreert het belang van de collectieve begrafenisgebouwen van die tijd. De architectuur, van dolmen tot gang, opent zuid/zuid-oostwaarts, een richting die mogelijk verbonden is met symbolische of astronomische overwegingen.
De eerste opgravingen, uitgevoerd in 1877 door J. Miln, onthulden belangrijke archeologische meubels, waaronder een gepolijste bijl, vuursteenfragmenten en aardewerkfragmenten. Deze artefacten, nu bewaard gebleven in het Prehistorisch Museum in Carnac, bieden een overzicht van Neolithische gereedschappen en ambachtelijke praktijken. Een grote restauratie werd in 1929 uitgevoerd door Zacharie Le Rouzic, een lokale archeologie figuur, om de structuur te behouden die bedreigd wordt door weer en weer.
De Kermario dolmen maakt deel uit van een groter megalithisch complex, kenmerkend voor de Carnac regio. Deze monumenten, opgericht tussen 4500 en 2000 voor Christus, weerspiegelen een samenleving georganiseerd rond complexe overtuigingen en collectieve begrafenisrituelen. Hun precieze afstemming en hun volharding in de millennia onderstrepen hun centrale rol in het geheugen en de culturele identiteit van Bretagne. Studies en inventarissen, zoals die van Félix Gaillard (1892) of Zacharie Le Rouzic (1965), hebben bijgedragen aan het documenteren en waarderen van dit uitzonderlijke erfgoed.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen