Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De dolmen van Pierre Couverte, gelegen op de voormalige gemeente Pontigné (nu Baugé-en-Anjou, Maine-et-Loire), is een megalithisch gebouw dat symbool staat voor het Neolithicum. Een historisch monument in 1910, behoort tot het architectonische type Angelvin, bekend om zijn rechthoekige grafkamers en massieve platen. Deze dolmen bestaat uit een kamer begrensd door zes orthostatica (verticale gallen) en bedekt met twee tafels van eoceen zandsteen, gewonnen uit een lokale afzetting. Een trilithische poort (drie stenen) gaat vooraf aan de ingang naar het oosten, terwijl een plaat in de buurt van de zuidelijke pijler als sluiting kan hebben gediend. De 1872 opgravingen, uitgevoerd door de heer Lebouf, onthulden menselijke botten, zandsteen gereedschap (inclusief twee glanzende hamers), gesneden vuursteen fragmenten, en een grof zwart aardewerk fragment. Zes gepolijste assen werden ook ontdekt binnen een straal van 500 meter rond het terrein, wat een actieve menselijke bezetting in de buurt suggereert.

Dolmen wordt geassocieerd met hardnekkige lokale legendes. De eerste heeft te maken met het leggen van een ploeg en een zilveren munt onder de stenen maakt het, als de som voldoende is, mogelijk om de volgende dag het geslepen gereedschap te vinden anders blijft het intact. Een andere traditie beweert dat verloofden die samen de kamer binnengaan geluk zouden vinden. De verhalen roepen ook feeën op om dieren uit te dichte nabijheid te verwijderen, wat het heilige en mysterieuze karakter illustreert dat door oude gemeenschappen aan deze monumenten wordt toegeschreven. Deze overtuigingen weerspiegelen het symbolische belang van dolmens, gezien als plaatsen van overgang tussen de werelden van de levenden en de doden, maar ook als ruimtes van verzoeningsrituelen in verband met vruchtbaarheid of bescherming.

Architectureel belichaamt de Pierre-Couture neolithische expertise in de grootte en het transport van megalieten. De keuze van eoceen zandsteen, een lokaal materiaal, weerspiegelt een aanpassing aan de beschikbare middelen, terwijl de structuur in portico en gesloten kamer een beheersing van duurzame bouwtechnieken onthult. De ontdekte artefacten (gepolijste assen, vuursteen werktuigen) bevestigen haar begrafenis en misschien ceremonieel gebruik, typisch voor Neolithische agro-pastorale samenlevingen, die deze monumenten als territoriale markers en plaatsen van collectief geheugen opgericht. Zijn vroege classificatie (1910) onderstreept zijn erfgoedwaarde, zowel voor het bestuderen van begrafenispraktijken als voor het begrijpen van oude cultuurlandschappen in Anjou.

Externe links