Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Maison des Fées, ook bekend als Maison des Feins of Dolmen de Tressé, is een overdekte oprit in het bos van Mesnil, op de stad Tressé in Ille-et-Vilaine. Dit megalithische monument, gedateerd uit het Neolithicum, onderscheidt zich door zijn lange structuur van 12 meter lang, bedekt met acht platen. Het werd geclassificeerd als Historische Monumenten in 1889, het erkennen van zijn vroege erfgoed belang. De site is omgeven door een ovale tumulus, nu gedeeltelijk uitgestorven, en beschikt over platen gesneden met bas-reliëf motieven, waaronder borstvoorstellingen, symbolen vaak geassocieerd met vrouwelijke godheden.

In 1931 deed de Engelse archeoloog Robert Mond grondige opgravingen op de site, op verzoek van Baron Surcouf, toen eigenaar van de site. Deze werken maakten het mogelijk om het monument gedeeltelijk gerestaureerd en om belangrijke artefacten te onthullen: een skelet, aardewerk, een ketting van steatiet kralen, evenals een bronzen aas daterend uit de tijd van keizer Domitianus (I eeuw n.Chr.) en fragmenten van ijzer. Deze ontdekkingen suggereren hergebruik of gebruik van de site ruim na de eerste bouw, tijdens de Romeinse oudheid. De opgravingen werden gedocumenteerd door V.C.C. Collum, Mond's assistent, in een rapport gepubliceerd in 1938.

Het monument wordt ook gekenmerkt door lokale legendes, zoals die van de feeën die een magisch brood boden aan een nabijgelegen boer. Dit volksverhaal, typisch voor Bretonse tradities, illustreert de verbeelding geassocieerd met megalieten, vaak waargenomen als plaatsen bewoond door bovennatuurlijke wezens. De sculpturen van de bedplaat, nu gedeeltelijk verminkt, versterken dit mysterie. Een cementterminal, die tijdens de opgravingen van 1931 in de buurt van de site is geïnstalleerd, herdenkt het werk van Mond en Collum met de inscriptie: "Flooded and restaurated in 1931 / P.L. Mond VCC.

Architectureel is het gangpad noord-noord-west/zuid-zuid-oost georiënteerd en begrensd door 19 orthostaten (gearresteerde stenen) en een bedplaat. De hoes, bestaande uit acht platen, beschermde oorspronkelijk een begrafeniskamer, nu gedeeltelijk geruïneerd. De huidige afmetingen van het monument zijn 15 meter lang, 2,30 meter breed en 1,30 meter hoog, afhankelijk van de meest recente bronnen. De gesneden motieven, geïnterpreteerd als symbolen van de "Grote Godin," getuigen van complexe culturele en religieuze praktijken tijdens het derde millennium voor Christus.

Het Feeënhuis maakt deel uit van een grotere reeks megalieten die beschermd zijn in Ille-et-Vilaine, wat het belang van deze regio weerspiegelt in de studie van het Bretonse Neolithicum. Het werk van Jacques Briard en Loïc Langouët, onder andere archeologen, hielp dit erfgoed te documenteren en benadrukte zijn rol in begrafenisrituelen en geloofsovertuigingen van die tijd. Vandaag de dag blijft de site een plaats van bezoek en studie, hoewel de toegang en het behoud ervan vragen oproepen, zoals blijkt uit de "zeer ontoereikende" nauwkeurigheid toegeschreven aan de locatie in sommige databases.

Externe links