Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Dolmen en menhir van Kercorder tot Moëlan-sur-Mer dans le Finistère

Patrimoine classé
Patrimoine Celtique
Dolmens
Finistère

Dolmen en menhir van Kercorder tot Moëlan-sur-Mer

    902-904 Kerscao
    29350 Moëlan-sur-Mer
Dolmen et menhir de Kercordonner à Moëlan-sur-Mer
Dolmen et menhir de Kercordonner à Moëlan-sur-Mer
Dolmen et menhir de Kercordonner à Moëlan-sur-Mer
Dolmen et menhir de Kercordonner à Moëlan-sur-Mer
Dolmen et menhir de Kercordonner à Moëlan-sur-Mer
Dolmen et menhir de Kercordonner à Moëlan-sur-Mer
Dolmen et menhir de Kercordonner à Moëlan-sur-Mer
Dolmen et menhir de Kercordonner à Moëlan-sur-Mer
Dolmen et menhir de Kercordonner à Moëlan-sur-Mer
Dolmen et menhir de Kercordonner à Moëlan-sur-Mer
Dolmen et menhir de Kercordonner à Moëlan-sur-Mer
Crédit photo : Alexandre260 - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Néolithique
Âge du Bronze
Âge du Fer
Antiquité
Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
4100 av. J.-C.
4000 av. J.-C.
0
1800
1900
2000
Néolithique
Bouw van een terrein
1876
Eerste schriftelijke vermelding
1882
Archeologische vondsten
7 octobre 1931
Historische monument classificatie
2011
Bijgewerkte inventaris
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Dolmen et menhir (zaak T 594): bij beschikking van 7 oktober 1931

Kerncijfers

René-François Le Men - Archeoloog Auteur van de eerste vermelding in 1876.
Paul du Châtellier - Sitezoeker Ontdek het meubilair in 1882.
Yvan Pailler - Moderne archeoloog Medeauteur van de inventaris van 2011.
Yohann Sparfel - Moderne archeoloog Medeauteur van de inventaris van 2011.

Oorsprong en geschiedenis

De dolmen en menhir de Kercadre vormen een megalithisch ensemble gelegen in Moëlan-sur-Mer, Finistère, daterend uit het Neolithicum. Deze site bestaat uit een overdekte loopbrug op het zuidoosten/noordwesten, 11 meter lang, en een 3,15 meter hoge menhir, gelegen minder dan 5 meter ten oosten van de oprit. De structuren, voornamelijk in roze en micaschist graniet, getuigen van een complexe begrafenis en symbolische architectuur, typisch voor deze periode.

De overdekte steeg, uitgegraven door Paul du Châtellier in 1882, onthult een rijke archeologische meubels: aardewerk (inclusief een vaas van Campaniform), gepolijste stenen bijlen, versterkingen van vuursteen pijlen, hangers, een koperen dolk en een boog armband. Deze artefacten suggereren begrafenis en rituele praktijken, evenals geavanceerd vakmanschap. De vloer, geplaveid met dunne platen, en de aanwezigheid van een vestibule versterken de hypothese van een heilige ruimte gewijd aan de doden.

De site, voor het eerst genoemd door René-François Le Men in 1876, is opgenomen als een historisch monument sinds 7 oktober 1931. De naam, Park-ar-Minigou ("veld met kleine stenen"), en de locatie in de wijk Kersegalou ("plaats van de wijzen"), onderstreept zijn culturele en geografische anker. De menhir, uitgelijnd met de oprit, zou een astronomische of symbolische oriëntatie kunnen markeren, hoewel deze hypothese niet expliciet is gedocumenteerd in de bronnen.

Latere opgravingen en studies, waaronder die van Yvan Pailler en Yohann Sparfel in 2011, bevestigen het regionale belang van de site onder de megalithische monumenten van Finistère. De staat van behoud en rechtsbescherming maakt het een waardevol getuigenis van neolithische praktijken in Bretagne, terwijl het vragen stelt over de overtuigingen en sociale organisatie van de gemeenschappen van die tijd.

Externe links