Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De dolmen en menhir de Kercadre vormen een megalithisch ensemble gelegen in Moëlan-sur-Mer, Finistère, daterend uit het Neolithicum. Deze site bestaat uit een overdekte loopbrug op het zuidoosten/noordwesten, 11 meter lang, en een 3,15 meter hoge menhir, gelegen minder dan 5 meter ten oosten van de oprit. De structuren, voornamelijk in roze en micaschist graniet, getuigen van een complexe begrafenis en symbolische architectuur, typisch voor deze periode.

De overdekte steeg, uitgegraven door Paul du Châtellier in 1882, onthult een rijke archeologische meubels: aardewerk (inclusief een vaas van Campaniform), gepolijste stenen bijlen, versterkingen van vuursteen pijlen, hangers, een koperen dolk en een boog armband. Deze artefacten suggereren begrafenis en rituele praktijken, evenals geavanceerd vakmanschap. De vloer, geplaveid met dunne platen, en de aanwezigheid van een vestibule versterken de hypothese van een heilige ruimte gewijd aan de doden.

De site, voor het eerst genoemd door René-François Le Men in 1876, is opgenomen als een historisch monument sinds 7 oktober 1931. De naam, Park-ar-Minigou ("veld met kleine stenen"), en de locatie in de wijk Kersegalou ("plaats van de wijzen"), onderstreept zijn culturele en geografische anker. De menhir, uitgelijnd met de oprit, zou een astronomische of symbolische oriëntatie kunnen markeren, hoewel deze hypothese niet expliciet is gedocumenteerd in de bronnen.

Latere opgravingen en studies, waaronder die van Yvan Pailler en Yohann Sparfel in 2011, bevestigen het regionale belang van de site onder de megalithische monumenten van Finistère. De staat van behoud en rechtsbescherming maakt het een waardevol getuigenis van neolithische praktijken in Bretagne, terwijl het vragen stelt over de overtuigingen en sociale organisatie van de gemeenschappen van die tijd.

Externe links