Bouw van dolmens Néolithique (≈ 4100 av. J.-C.)
Geschatte bouwperiode voor het megalithische ensemble.
24 juillet 2023
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 24 juillet 2023 (≈ 2023)
Officiële bescherming van dolmens en tumulus.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De dolmens van de Couédic en hun tumulus vormen een complex bestaande uit ten minste drie interne structuren, evenals de verzilverde grond van een deel van het perceel ZX 450 die een archeologische reserve vormen. De dolmens van de Couédic en hun tumulus komen voor in het kadaster van afdeling ZX-perceel nr. 450 van de gemeente, vertegenwoordigd op het bij het decreet gevoegde plan: inschrijving bij beschikking van 24 juli 2023
Oorsprong en geschiedenis
De Dolmens du Couédic, gelegen in de gemeente Baden in Bretagne, dateert uit Neolithicum. Zij vormen een opmerkelijk archeologisch complex, dat bestaat uit ten minste drie interne structuren die onder tumulus zijn beschut. Deze begrafenismonumenten getuigen van de rituele praktijken en de architecturale kennis van de lokale Neolithische samenlevingen, die deze gebouwen bouwden om de overledenen te huisvesten en het landschap van hun symbolische aanwezigheid te markeren.
Op 24 juli 2023 werden alle dolmens en hun tumulus officieel erkend als Historisch Monument. Deze bescherming geldt niet alleen voor de megalithische structuren zelf, maar ook voor de bodem van Parcel ZX 450, aangewezen als archeologische reserve. Hun precieze locatie, hoewel gedocumenteerd (31 Route des Sept Îles, Baden), blijft onderworpen aan een cartografische nauwkeurigheid die als "passable" wordt beschouwd (noot 5/10), die de uitdagingen weerspiegelt van hun exacte identificatie in een oud landschap.
De dolmens van de Couédic maken deel uit van een regionale context die rijk is aan prehistorische overblijfselen, typisch voor Bretagne, waar de neolithische gemeenschappen hun territorium rond collectieve begrafenislocaties organiseerden. Deze monumenten dienden als zowel begraafplaatsen als sociale bezienswaardigheden, waardoor de samenhang van menselijke groepen rond gedeelde overtuigingen werd versterkt. Hun behoud maakt het vandaag mogelijk om de levensstijl, bouwtechnieken en rituelen van deze vermiste samenlevingen te bestuderen.
Praktische informatie over toegankelijkheid (bezoeken, openheid voor het publiek) wordt niet in de beschikbare bronnen gespecificeerd. Hun status als recent historisch monument (2023) wijst echter op een toenemende belangstelling voor hun erfgoedwaardering en wetenschappelijke studie.
