Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Gallo-Romeinse gebouw van Vernou-sur-Brenne, gelegen op 3-5 Aristide-Briand Street, is een rechthoekig gebouw gedateerd uit de 2e of 3e eeuw. De muren, die variëren van 0,65 tot 0,75 m, zijn gebouwd in kleine kalkhoudende balgen met bakstenen of tegelbedden, en bogen in het midden van de hanger. Hoewel gedeeltelijk vernietigd, blijft het tot 6,80 m hoog. De precieze functie blijft onzeker, maar aanwijzingen zoals een roze mortelvloer suggereren een herbestemming naar een frigidarium van thermale baden, openbare of particuliere.

De plaats Vernou-sur-Brenne, die sinds Neolithicum werd bezet, was een Gallo-Romeinse secundaire agglomeratie op het kruispunt van twee oude wegen: de ene verbindt Orleans met Tours en Angers, de andere langs de Brenne met Vendôme. Het gebouw, het enige oude overblijfsel dat ter plaatse bekend is, zou een podiumhuisje kunnen zijn of een element van thermale baden dat met deze agglomeratie verbonden is. De architectonische stijl en materialen (tuffeau, roze mortel) bevestigen zijn hoge datering (II-III eeuw).

Het gebouw werd door de volkstraditie ten onrechte de "Palais de Pépin le Brief" genoemd en is het onderwerp geweest van verschillende veronderstellingen: basiliek opgericht door bisschop Perpet (aangehaald door Gregory of Tours), episcopale residentie, of thermische gebouw. Archeologen, zoals Jason Wood, zijn nu voorstander van de hypothese van openbare baden, hoewel een particuliere oorsprong (baden van een villa) niet wordt uitgesloten. Zijn overblijfselen, geïntegreerd in moderne gebouwen, zijn beschermd sinds 1947.

De eerste waarnemingen in 1856 van Arcisse de Caumont onthulden al een fragmentarische staat, met de verdwijning van het oostelijke deel. In 1988-1990 bevestigden studies de aanwezigheid van ommuurde arcades en een evacuatiekanaal, sporen van omvorming. De funderingen, in onregelmatige tuft blokken gekoppeld aan de kalkmortel, en de bakstenen tussenlaag trimt markeren een zorgvuldige constructie. Tegenwoordig blijven alleen fragmenten van de noordelijke, westelijke en zuidelijke muren zichtbaar in moderne woningen.

Het gebouw werd in 1947 als historisch monument beschouwd en illustreert het belang van secundaire agglomeraties in het Gallo-Romeinse netwerk. De ligging in de buurt van de Brenne, 100 m van de kust, en de integratie in de huidige stedelijke stof maken het een zeldzame getuigenis van oude civiele architectuur in Touraine. De debatten over haar functie weerspiegelen de tekortkomingen van de documentaire, maar ook de rijkdom van de veronderstellingen die het materiaal toelaat.

Externe links