Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Marly machine, gebouwd tussen 1681 en 1688 onder Lodewijk XIV, was een revolutionair hydraulisch apparaat ontworpen om water van de Seine te pompen om de tuinen van Versailles en het Marly kasteel te voeden. Ontworpen door Arnold de Ville en gemaakt door de Belgische ingenieur Rennequin Sualem, werd het geïnspireerd door de mijnbouwtechnieken van Luik en Harz. Met zijn 14 12 meter diameter messen en 257 pompen overwon hij een hoogte van 150 meter door middel van een systeem van tussenlagers. Ondanks een prestatie die vaak lager was dan verwacht, werkte het 133 jaar.

De bouw betrof 1.800 arbeiders en enorme hoeveelheden materialen: 100.000 ton hout, 17.000 ton ijzer en 800 ton lood en gietijzer. De gebroeders Sualem, ongeletterde Waalse timmerlieden, speelden een sleutelrol in het ontwerp van de mechanismen, waaronder de feldstange, een afstandsbedieningssysteem. De totale kosten stegen tot £ 5,5 miljoen toernooien, waardoor deze machine een van de duurste en complexste van zijn tijd. Zijn legendarische geluid en duur onderhoud (60 000 pond per jaar) markeerden de geesten, zoals aangetoond door Diderot of de gravin van Houdetot.

De machine werd in 1817 vervangen door een tijdelijke installatie, vervolgens door een stoompomp in 1827, voordat hij definitief werd ontmanteld in 1968. Vandaag de dag zijn er overblijfselen zoals de reservoirs van Marly, het meer van Louveciennes en het Charles X gebouw. De geschiedenis weerspiegelt de technische en financiële uitdagingen van het leveren van water aan koninklijke woningen, evenals de vindingrijkheid van Waalse en Franse ambachtslieden.

De site strekte zich uit tussen Bougival en Louveciennes, met sumps, ezels, en een 640-meter aquaduct dat de Levant en Jongleur toren verbindt. Het water werd vervolgens via een ondergronds netwerk van 6 km naar Versailles vervoerd. Ondanks zijn gebreken bleef Marly's machine een symbool van de hydraulische beheersing van de Grote Eeuw, en trok zelfs de bewondering van Tsaar Pierre de Grote in 1717.

De daling in de 18e eeuw, als gevolg van de slijtage van de materialen (90% hout) en de toenemende vervuiling van de Seine, leidde tot de geleidelijke stopzetting ervan. Pogingen om te moderniseren, zoals Dufrayer's (1859) machine of elektropompen (1968), illustreren de evolutie van hydraulische technologieën op deze iconische site, nu gedeeltelijk geclassificeerd als Historic Monument.

Externe links