Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sint Petrus en Sint Paulus van Sigolsheim, in de Bovenrijn, vindt zijn oorsprong in de negende eeuw met een eerste stichting toegeschreven aan de keizerin Sint Richarde rond 880. Het huidige Romaanse gebouw werd tussen 1180 en 1190 gebouwd door de funderingen van het halfronde koor en de oostelijke muur van het schip van de vroege kerk te hergebruiken. Dit monument getuigt dus van een culturele continuïteit over meer dan een millennium, met Karolingische of Ottonische blijft zichtbaar.

In de 15e eeuw werd de kerk zwaar beschadigd tijdens een plundering en brand door Jean Wild, Grave en Sous-Bailli van het Rijk in de Elzas. De daaropvolgende restauraties veranderden gedeeltelijk haar uiterlijk: de Romaanse baaien van de kruistoren werden vervangen door gotische openingen in gebroken bogen, en een pijl kwam om het gebouw te versieren. Deze transformaties illustreren de evolutie van architectonische stijlen en de behoefte aan herstel na lokale conflicten.

De 19e en 20e eeuw markeerden belangrijke fasen van transformatie en restauratie. Tussen 1837 en 1838 breidde de departementale architect Felix Griois het schip westwaarts uit, veranderde de baaien en voegde er een neogotische decoratie boven de poort aan toe, die de beelden van de Heiligen Petrus en Paulus beschutte. In 1865-1866 verving Jean-Baptiste Schacre het Romaanse koor door een meer ruim neo-Romeins koor, inclusief een sacristie. Deze werken weerspiegelen de architectonische smaak van de tijd en de toenemende liturgische behoeften.

De Tweede Wereldoorlog liet diepe sporen achter op het monument: de bombardementen van december 1944, vooral die van Kerstnacht, verbrandden de toren en beschadigden het gebouw. In de jaren 1950 ondernam Charles-Henri Arnold, architect van de Franse gebouwen, een ambitieuze restauratie. Het herstelde het oorspronkelijke volume van het primitieve koor op zijn Karolingische of Ottonische funderingen, ongeobsedeerd tijdens opgravingen, en reconstrueerde de romaanse hoogte van de toren door te vertrouwen op de resten van de 12e eeuwse baaien. De pijl werd vervangen door een dak in een gebouw, en de croupes van de armen van de transept werden hersteld in hun toestand vóór 1837. Deze interventies waren bedoeld om het middeleeuwse aspect van het monument te herstellen, met behoud van de sporen van zijn turbulente geschiedenis.

Gerangschikt als een historisch monument in 1841, Saint-Pierre-et-Saint-Paul Kerk onderscheidt zich door zijn gewelfde architectuur. Het schip, met drie schepen, presenteert een afwisseling van sterke en zwakke palen die door friezes van knuppels, typisch voor de Romaanse kunst worden gedragen. De westelijke poort concentreert zich het grootste deel van de gesneden decoratie: de hoofdsteden vertegenwoordigen echte of fantastische dieren in weelderige vegetatie, terwijl de lateel beschikt over vijf medaillons die het paschale lam omgeven door de symbolen van de evangelisten. Het tympanum, bijzonder opmerkelijk, illustreert Christus die de sleutels geeft aan Petrus en een boek aan Sint Paulus, ingelijst door twee donoren die een beurs en een wijnvat aanbieden. Deze gesneden elementen onderstrepen de spirituele en gemeenschapsrol van het gebouw door de eeuwen heen.

Opeenvolgende restauraties hebben ook belangrijke architectonische details aan het licht gebracht, zoals de twee noordkant consoles vertegenwoordigen bustes van mannen en gevleugelde draken, of het tympanum gegraveerd van de noorddeur van de transept. De gebeeldhouwde hoofdsteden van de zuidelijke poort, evenals de friezen van bogen versierd met hoofden van mannen en katten op hoogte, getuigen van de iconografische rijkdom van het gebouw. Deze ontdekkingen, gecombineerd met archieven en opgravingen, laten toe om de verschillende fasen van constructie en reparatie te traceren, en bieden een uniek overzicht van de evolutie van technieken en stijlen in Elzas sinds de Middeleeuwen.

Externe links