Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Onze Vrouwe van Bodilis ontstond in de late 15e eeuw in de vorm van een kapel, een plaats van welvarende bedevaart dankzij donaties van de gelovigen. In 1533, een overeenkomst tussen François de Tournemine (Lord of Coetmeur) en Christophe de Chauvigné (Bisschop van Leo) formaliseerde zijn status als een wapenstilstand, wat het begin van zijn transformatie markeerde. De bouw van het huidige gebouw begon in 1564, zoals aangegeven door de datum gegraveerd op het bed ontworpen door architect Philippe Beaumanoir, en werd voltooid in 1570. Deze multi-gehulde bed, typisch voor de Bretonse Renaissance, symboliseert de rijkdom van Leon's land op dat moment.

Gedurende de 16e en 17e eeuw onderging de kerk verschillende schoonheidscampagnes die het belang van haar gemeenschap weerspiegelden. Tussen 1585 en 1601 werd een zuidelijke veranda aan de rechterkant van de tweede overspanning van het schip toegevoegd. De noordkant, zo breed als het schip, werd gebouwd tussen 1653 en 1657, terwijl de zuidkant werd gewijzigd tussen 1663 en 1670, met middenrif bogen die zijn spanten scheiden. Deze werken gaan vergezeld van opmerkelijke decoratieve elementen, zoals de gesneden zandstenen van het schip of het altaarstuk van de rozenkrans gemaakt in 1669 door Maurice Le Roux de Quimper.

De sacristie werd tussen 1677 en 1686 opgericht door architect Christophe Kerandel. Het hoge altaar, toegevoegd door Guillaume Lerrel de Landivisiau tussen 1695 en 1700, en de preekstoel om te prediken door François Lesquelen (1744) completeren dit ensemble. De kerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1910, getuigt dus van de late evolutie van de Bretonse religieuze kunst, waarbij Gotische erfgoeden (bel kernkoppen) en Renaissance invloeden worden gemengd. Het interieur, van het type donkere schip, onderscheidt zich door kolommen met ronde bases die dienen als banken, een Bretonse eigenaardigheid.

Twee bouwfouten markeren zijn geschiedenis: de eerste arcade valt op een kolom in de westelijke gevel, waardoor een ongewone druppel, terwijl een grote arcade aan de rechterkant van het altaar presenteert een usure slecht uitgelijnd met zijn kolom, opnieuw in 1670. Deze onvolkomenheden, verre van het gebouw te beschadigen, onderstrepen het levende en evolutionaire karakter, gevormd door lokale ambachtslieden over bijna twee eeuwen.

Externe links