Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de Calais vond zijn oorsprong aan het begin van de 13e eeuw met een eerste rechthoekige constructie met twee torens, verwoest tijdens de Honderdjarige Oorlog (1346 Onder Engelse bezetting tussen de 14e en 16e eeuw herbouwd, omvat het Vlaamse en Engelse architectonische invloeden, zoals de bakstenen klokkentoren en het gewelfde schip. Omdat steengroeven ontoegankelijk zijn, gebruiken de Engelsen en hun Vlaamse bondgenoten bakstenen voor de bovendelen, het koor en de klokkentoren, waardoor dit gebouw een uniek voorbeeld is in Frankrijk van de Engelse loodrechte stijl.

In 1558 werd Notre-Dame na de herovering van Calais de belangrijkste kerk van de stad. In de 17e eeuw breidde een elliptische Mariakapel het koor uit, waardoor de totale lengte op 88 meter kwam te liggen tot 6.000 gelovigen. De kerk onderging grote transformaties: in 1863, neogotische decoraties (grijze kernkoppen, Tudor portal) werden toegevoegd, terwijl bij de revolutie werd omgezet in een tempel van de rede en vervolgens in een magazijn, voordat ze werd teruggebracht naar katholieke aanbidding in 1802.

De 20e eeuw markeerde een dramatisch keerpunt: gebombardeerd in 1944 stortte zijn klokkentoren in op het noordelijke transept. Bedreigd door vernietiging na de bevrijding, werd het gered door een multi-fase restauratiecampagne (1963/2013), waaronder de wederopbouw van het schip, de creatie van glas-in-lood door Gérard Lardeur, en de restauratie van het 17e eeuwse barokke altaarstuk. De kerk herbergt ook een historische gebeurtenis: het huwelijk van Charles de Gaulle en Yvonne Vendroux in 1921, gekoppeld aan een Caliasiaanse industriële familie.

De hybride architectuur, die Bolognese steen en baksteen combineert, weerspiegelt de kruisinvloeden van Frankrijk, Engeland en Vlaanderen. Het polychrome marmeren altaarstuk (1624 Vandaag de dag blijft het een symbool van de veerkracht van Calais, tussen middeleeuws erfgoed en moderne reconstructies.

Externe links