Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame-de-Pitié du Croisic, gebouwd tussen 1494 en 1528, belichaamt de economische ontwikkeling van deze Bretonse havenstad tijdens de Renaissance. Zijn bouw in plaatselijk graniet, gefinancierd door de maritieme bourgeoisie, begon op 4 december 1494 met het leggen van de eerste steen door Jacques Penfaut, bever. Het gebouw, oorspronkelijk gepland op drie schepen, werd in de loop van de bouw aangepast aan een vierde schip aan de zuidkant, wat de bevolkingsgroei weerspiegelt. Voor het eerst in 1501 gewijd door pontificale zeepbel, dan in 1507 door de bisschop van Dol, werd het gezegend in 1525 toen het werk werd voltooid.

De flamboyante gotische stijl van de kerk onderscheidt zich door zijn zestien ogival baaien, zijn tuffle gewelven met hangende sleutels, en zijn bijna vierkante asymmetrie ongewoon voor de tijd. De toren, die in 1526 als frame begon, werd tussen 1683 en 1700 na afbraak herbouwd in steen, geïnspireerd door het model Batz-sur-Mer. Tijdens de Revolutie veranderde het gebouw in een republikeinse tempel, artilleriewinkel en stal, voordat het in de 19e eeuw werd gerestaureerd door Abbé Bigaré en architect Henri Gilée, die zijn middeleeuwse elementen bewaarde terwijl de glas-in-lood ramen en daken werden gemoderniseerd.

De kerk heeft in 1906 een historisch monument gebouwd, waarin artistieke schatten zoals glas-in-loodramen uit de werkplaatsen van Lorin (1900-1901), de 17e-XVIII-eeuwse standbeelden (Saint Jacques, Notre-Dame des Vents) en de 16e-eeuwse beschilderde gewelven van de Triniteit bewaard blijven. Het glas in lood van de heilige Christophe herinnert aan de oude kruising van de Traict du Croisic bij eb, terwijl de ex-voto mariniers (vellen van de 19e eeuw) getuigen van de vroomheid van de vissers. De instorting van het koorvenster in 1963 leidde tot een grote restauratie, waaronder een nieuw altaar en een kandelaar geïnstalleerd in 1980 voor de 500ste verjaardag.

De exterieurarchitectuur onthult Bretonse invloeden, met zijn noordelijke veranda versierd met een ongebleekte Pietà en zijn massieve granieten uitlopers. Het noordelijke portaal, voltooid in 1528 door de meester van de bouw Olivier Robin, neemt het model van Notre-Dame-du-Mûrier in Batz over, met zijn deuren in manden handvat. De opeenvolgende veranderingen, zoals de toevoeging van het zuidelijke onderpand of de vervanging van de houten pijl door een stenen lantaarn, illustreren de evolutie van liturgische behoeften en constructieve technieken tussen de 16e en 18e eeuw.

Het liturgische meubilair weerspiegelt de turbulente geschiedenis van het gebouw: het altaar van de rozenkrans (1788), afkomstig van de kapucijner kapel, naast middeleeuwse begrafenis platen van de oude zuidelijke begraafplaats. De schilderijen, zoals The Soothed Storm of The Red Sea Passage, gedateerd van de 18e tot de 19e eeuw, completeren een omgeving waar maritieme toewijding en heilige kunst worden gecombineerd. De restauratiecampagnes van de 20e eeuw, uitgevoerd door de Historische Monumenten, hebben dit erfgoed behouden en de kerk aangepast aan de hedendaagse culturele praktijken, zoals blijkt uit de toewijding van het hoge altaar in 1898 door bisschop Legal, de Canadese bisschop.

Externe links