Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Rumengol, gelegen in de gemeente Faou (Finistère), is een religieus gebouw gebouwd in de zestiende, zeventiende en achttiende eeuw. Het onderscheidt zich door zijn parochiekerk, typisch voor Bretagne, en herbergt twee jaarlijkse graties: zondag van de Triniteit en 15 augustus (Assumption). Het monument werd in 1985 gebouwd door de Burggraafs Quelennec in de 16e eeuw (porches, muren van het transept), daarna gerenoveerd in de 17e en 18e eeuw (koor, schip, sacristie). Zijn cavalerie, daterend uit 1443, en zijn zuidelijke veranda versierd met een tympanum die de aanbidding van de Magi vertegenwoordigt getuigen van zijn rijke artistieke en religieuze erfgoed.

De sacristie, voltooid in 1694, had een dak in omgevallen koets, terwijl het koor en de armen van de transept werden vergroot in de 18e eeuw. De kerk bewaart 17e-eeuwse altaarstukken, standbeelden van Bretonse heiligen (Guénolé, Corentin) en 19e-eeuwse glas-in-loodramen, waaronder een venstermeester die de schepping van het heiligdom oproept. Een ossuary, nu uitgestorven, en een buitenkapel (1880) eenmaal voltooid de behuizing. De site, een bedevaartsplaats uit de veertiende eeuw, staat ook bekend om een kolonie die sinds 2001 beschermd is tegen vleermuizen.

De kerkhof kalver, gemaakt tussen 1433 en 1457 voor Marie de Poulmic en Jean du Quélennec, werd verplaatst in 1925 voordat terug te keren naar de oorspronkelijke plaats in 1997. Een buitenkapel, gebouwd in 1880 door architect Gustave Bigot, dient tijdens vergeving. De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, combineert Bretonse religieuze architectuur, opmerkelijke liturgische meubels (stoel van 1779, organen van 1876) en lokale geschiedenis, gekenmerkt door edele families zoals de Quelennec.

De gebruikte materialen weerspiegelen de lokale geologische diversiteit: kersantite voor de zuidelijke veranda, kwartsmicrodioriet voor de sacristie, en een mengsel van graniet, schalie en kerantite voor het koor. De gerestaureerde wapens en inscripties (zoals die van 1694 op de sacristie) herinneren aan de bouwfasen en donateurs. De site, geclassificeerd in 1927, illustreert de evolutie van een middeleeuwse plaats van aanbidding in een groot diocesaans heiligdom, nog steeds actief.

Externe links