Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame-des-Blancs-Manteaux kwam tot stand in de 13e eeuw, toen de Orde van de bedienden van de Heilige Maagd bijgenaamd "White-Coteaux" vanwege hun zwarte jurk en witte jas verhuisde naar Parijs in 1258. Het klooster is opgericht op initiatief van ridder Pierre Luillier en zijn vrouw Mahaut Boucher d'Orsay en omvat een eerste kerk gericht op het oosten-westen, langs de huidige rue des Blancs-Manteaux. De orde, goedgekeurd door Saint Louis en bisschop Renaud III van Corbeil, werd echter afgeschaft in 1274 door de tweede raad van Lyon. De religieuzen voegen zich dan bij de orde van Saint-Guillume (de "Guillemites"), waarin de naam van de nabijgelegen straat wordt uitgelegd.

In de 17e eeuw werd het klooster, toen bezet door Benedictijnen, herbouwd tussen 1685 en 1690 onder leiding van architect Charles Duval. De kerk is gereviseerd noord-zuid, loodrecht op de straat, en een nieuw klooster wordt opgericht. De kardinaal van Retz sloot het klooster in 1618 voor "grote wanorde." Tijdens de Revolutie werden de religieuzen verdreven, de gebouwen verkocht als nationaal eigendom, en een deel ervan werd geannexeerd door de Vrome Berg. De kerk, gekocht door de stad Parijs, werd gerestaureerd om te aanbidden in 1801 dankzij de concordat, werd parochiaan in 1807.

In de 19e eeuw voegde Victor Baltard in 1863 een zuidelijke façade toe uit de kerk van Saint-Éloi-des-Barnabites, gesloopt tijdens de Haussmannische werken. Deze gevel, gebouwd in 1705 door Cartaud, wordt verhoogd en geïntegreerd in het schip, terwijl een fontein van het klooster (1719) wordt vervangen in 1929. De kerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1983, behoudt overblijfselen van haar middeleeuwse en barokke verleden, waaronder bijbelse bas-reliëfs, een 18e-eeuwse Beierse preekstoel, en glas-in-lood ramen door Raphaël Lardeur (1946) vertellen haar geschiedenis.

Het interieur, schoon en helder, benadrukt een liturgische inrichting gerestaureerd na de revolutie, met werken zoals een 14e eeuwse Maagd met Kind of zeventiende eeuwse schilderijen. De crypte en resten van het klooster, evenals graven van persoonlijkheden zoals Françoise de Selve of Catherine de Bourbon, getuigen van zijn historische rol. Tegenwoordig wordt de kerk gediend door de Sint-Martinse gemeenschap en blijft zij een actieve plaats van eredienst en een opmerkelijk voorbeeld van het religieuze erfgoed van Parijs.

Externe links