Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame-des-Pommeliers de Largentière, genoemd aan het einde van de 12e eeuw onder de naam Beata Maria de Pomeriis, ontleent waarschijnlijk zijn naam aan het Latijnse pomœrium, waarbij een heilige ruimte nabij de wallen wordt aangewezen. Gebouwd tegen de versterkte behuizing, behoudt het een ronde toren bij de westelijke veranda. De architectuur combineert romaanse invloeden (grote ruimtes, bogen in het midden van de hanger) en gotische invloeden (voûts sur kruist dogives, hoofdsteden decillus), die de overgang weerspiegelen tussen de twee stijlen na de Albigois kruistocht (1209-1229), een periode van conflict voor de controle van Vivarais.

Het schip, voltooid rond 1240-1250, draagt de wapenschilden van de graaf van Toulouse (chœur) en Saint Louis (nef noord), getuigend van de Kaapse greep. Laterale kapellen, zoals die van Sint Vincent (1429) of de Maagd (1519), werden toegevoegd tussen de veertiende en zestiende eeuw. De kerk ontsnapte aan de vernietiging van de oorlogen van de religie (1562), maar haar meubels werd verrijkt in de negentiende eeuw door de parochiepriester Léorat: sacristie, kapellen (Saint Joseph, Saint Louis de Gonzague), veranda, en klokkentoren pijl (1868).

Onder de opmerkelijke elementen, een schedel toegeschreven aan de graaf van Saillans (uitgevoerd in 1792) rust op een pilaar sinds 1894. Het interieur bestaat uit een 15e-eeuwse preekstoel aangeboden door Pierre Garnier, 19e-eeuwse muurschilderingen (waaronder een Heilige Paulus door Molinari, 1833) en een middeleeuwse sarcofaag overgedragen in 1953. Gerangschikt als een historisch monument in 1907 (met uitzondering van klokkentoren en westelijke poort), de kerk illustreert de architectonische en politieke evolutie van Vivarais, van lokale heren tot koninklijke anker.

De geschiedenis weerspiegelt ook de religieuze spanningen: als de protestanten het nabijgelegen klooster Cordeliers in 1562 verbrandden, werd de kerk zelf behouden. De toevoegingen van de 19e eeuw, zoals de kapellen of de veranda, voldeden aan de liturgische behoeften van een actieve parochie, terwijl Molinari's schilderijen, gedeeltelijk bedekt in 1856, de artistieke smaak van de periode weerspiegelden. Vandaag de dag blijft het een symbool van de ardèche erfgoed, mengen middeleeuwse erfgoed en moderne transformaties.

Externe links