Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Étienne-de-la-Cité kerk, ook bekend als de voormalige Saint-Étienne kathedraal, is de eerste katholieke kathedraal in Périgueux, gebouwd op de resten van een Gallo-Romeinse tempel gewijd aan Mars. De bouw begint in de 11e eeuw met de westelijke spanwijdte en eindigt in de 12e eeuw met het koor. In romaanse stijl werd het in 1840 als historisch monument vermeld. Op zijn hoogtepunt had hij vier koepels en een klokkentoren, maar hij leed in 1577 grote verwoesting tijdens de Religieoorlogen en verloor twee spanten en zijn klokkentoren, gerestaureerd in 1620.

In 1669 werd de bisschopszetel overgebracht naar Saint-Front Church, waardoor Saint-Étienne werd teruggebracht tot de rang van parochiekerk. In de 17e en 18e eeuw werden restauratiecampagnes gevoerd, vooral na de schade aan de Fronde in 1652. Een grote restauratie werd in 1907 uitgevoerd door Henri Rapine, ter vervanging van de tegelhoes door steen. Tussen 2010 en 2020 worden externe en interne werken (muren, gewelven, glas-in-lood) uitgevoerd tegen een totale kostprijs van 2,8 miljoen euro.

Het gebouw heeft nu een originele romaanse spanwijdte en twee van de vier originele koepels, waarvan één 15 meter in diameter. Het is de thuisbasis van opmerkelijke elementen: het graf van bisschop Jean d'Asside (XII eeuw), een 17e eeuws altaarstuk in eiken en walnoten, twee orgels (waaronder een barok van Marin Carouge, 1731), een 17e eeuwse preekstoel, en een kruispad door J.-J. Giraud. Deze rijkdommen getuigen van het historische en artistieke belang ervan.

Het orgel van Carouge, oorspronkelijk geïnstalleerd in Saint-Front, werd in 1870 ontmanteld en omstreeks 1885 overgenomen door Saint-Étienne. Het werd meerdere malen gerestaureerd (1904, 1972-1977, 1990-1993) en is nu geclassificeerd als een historisch monument, net als het buffet (1976). De retable van het Jezuïet College, geplaatst in de kerk tussen 1882 en 1973, is sindsdien overgebracht naar Saint-Front.

Archeologische opgravingen en studies, zoals die van Michel Legendre in 1948, onthulden details van zijn evolutie, waaronder de reparaties van de koepels in de 17e en 18e eeuw. Historische bronnen, waaronder werken van de markies de Fayolle (1927-1929) en Canon Joseph Roux, documenteren zijn centrale rol in de religieuze en architectonische geschiedenis van de Périgord.

Externe links