Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Étienne de Vilarasa, gelegen in Saint-Cyprien in de Pyrénées-Orientales, is een Romaans gebouw uit de 12e eeuw, met grote restauraties in de 19e eeuw. De plaats, genoemd uit de 10e eeuw onder de naam Villa Rasa (boerderij of landgoed), was een agrarische gebied vandaag verdwenen, waarvan de kerk blijft de enige materiële getuigenis. De Catalaanse naam, Sant Esteve de Vilarasa, weerspiegelt deze landelijke en middeleeuwse geschiedenis.

Gebouwd in een moerasgebied, de kerk leed herhaalde overstromingen, resulterend in slib afzettingen. De architectuur combineert een uniek schip en een semi-circular bed versierd met een Lombard boog (vijf bogen in volledige hang op lesenes). De westelijke gevel, met een klokkentoren aan een arcade (dateren 1867), is het resultaat van 19e eeuwse restauraties. Binnenin werd een voormalig rond-vet doopsel, ingeschreven in een vierhoekig metselwerk, ontdekt nadat het land was opgeruimd.

Het gebouw onthult verschillende bouwcampagnes. De eerste, in het midden van de 12e eeuw (gewijd in 1150), betreft het koor en de bahutmuur die het schip van de spanwijdte scheiden. Een tweede fase, aan het eind van de 12e eeuw, breidde het schip uit. Ten slotte hebben de werken van 1867 de gevel en de splitsing met de zijwanden gewijzigd. De zuidelijke poort, tot in de 19e eeuw, gebruikt een vernietigde romaanse hanger om de toegang te vergemakkelijken. Geclassificeerd als Historisch Monument in 1992, behoort de kerk nu tot de gemeente.

De historische bronnen citeren Vilarasa al in 904 in een daad van de cartular van Elne, maar het huidige gebouw dateert pas uit de twaalfde eeuw. Zijn huidige isolement contrasteert met zijn vroegere rol in een middeleeuws landgoed, typisch voor de Roussillonische open plek. De interieurarrangementen (banquet, bentier) en de wall-bahut suggereren een primitieve liturgische organisatie, aangepast aan een kleine landelijke gemeenschap.

Externe links