Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Martin kerk van Saint-Martin-des-Puits, gelegen in het departement Aude in de regio Occitanie, is een pre-Romeins gebouw gebouwd tussen de 11e en 12e eeuw. Het wordt onderscheiden door zijn eenvoudige plan, bestaande uit een vierkant koor en een schip, evenals door een apse versierd met 12de eeuwse fresco's met bijbelse scènes zoals Nabuchodonosor en de drie Hebreeën of de Annunciation. De omzoomde boog, ondersteund door re-employment columns, getuigt van oude architectonische invloeden, terwijl de klokkentoren, genoemd in 1416, roept een bescheiden aanpassing aan de lokale behoeften.

De geschiedenis van de kerk dateert uit een Karolingisch klooster geciteerd in 893, waarvan de bezittingen werden bevestigd door koning Eudes rond 897. In de 11e eeuw werd het gebouw de landelijke kerk van een priorij die afhankelijk was van de abdij van Lagrasse, na een transfer in 1093. De fresco's van het koor, geschilderd in de 12e eeuw, werden herontdekt in 1967 tijdens werken, die een middeleeuws decor van belang onthulden. Ondanks zijn classificatie als historisch monument in 1965, leed de kerk aan verwaarlozing, overstromingen en vandalisme, zoals de gedeeltelijke vernietiging van een fresco in 2009.

De bescherming van de kerk begon in 1951 met de inscriptie van aangrenzende cipressen, gevolgd door de classificatie van het gebouw in 1965. De vereniging Les Amis du Patrimoine de la haute vallée de l'Orbieu werd in de 21e eeuw opgericht om haar restauratie te financieren. Met hulp van de DRAC en de departementsraad werd spoedwerk verricht, nadat het in 2010 werd opgenomen in de lijst van monumenten die risico lopen op het Wereldfonds voor Monumenten. De architectuur, gekenmerkt door hergebruik van materialen (marmer, geslepen stenen) en late toevoegingen als een muur-diafragme, weerspiegelt een complexe geschiedenis, tussen landelijke bescheidenheid en artistiek erfgoed.

Archeologische en historische bronnen, zoals de werken van Marcel Durliat (1973) of de archieven van Lagrasse, onderstrepen de marginale maar aanhoudende rol van de priorij, begiftigd met arm land en een huis van weinig waarde volgens een record van 1416. In de 18e eeuw, de ontwikkelingen (meester altaar in 1764, klokken van 1723 en 1772) gedeeltelijk gemoderniseerd ruimte, zonder het middeleeuwse karakter te veranderen. Vandaag de dag blijft de kerk een fragiel getuigenis van de pre-Romeinse kunst van de Languedoc, tussen Wisigothisch erfgoed en lokale aanpassingen.

Externe links