Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Saint Matthieu Kerk van Orliac en Dordogne

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Eglise romane et gothique
Dordogne

Saint Matthieu Kerk van Orliac

    D54
    24170 Orliac
Église Saint-Matthieu dOrliac
Église Saint-Matthieu dOrliac
Église Saint-Matthieu dOrliac
Église Saint-Matthieu dOrliac
Église Saint-Matthieu dOrliac
Crédit photo : MOSSOT - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1200
1300
1700
1800
1900
2000
XIIe siècle
Eerste bouw
XVIIe siècle
Herschikking van de veranda
28 mai 1951
Registratie MH
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Kerk: inschrijving bij decreet van 28 mei 1951

Kerncijfers

Information non disponible - Geen karakter geciteerd De brontekst vermeldt geen historische actoren.

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint Matthieu d'Orliac is een katholiek religieus gebouw gelegen in het dorp Orliac, Dordogne (New Aquitaine). Het is voornamelijk gebouwd in de 12e eeuw, het illustreert de Romaanse architectuur van de regio, met een verhoogd koor vormen een "T" met het schip en een vlakke bed met drie blinde bogen. Zijn veranda, aangevuld met een driehoekige klokkentoren, werd in de zeventiende eeuw gereconstrueerd, wat een karakteristieke oculus toevoegde.

De kerk staat sinds 28 mei 1951 bekend als historische monumenten. Het communiceert met de voormalige pastorie, met een vierkante dovecote, die de typische ruimtelijke organisatie van de middeleeuwse dorpen van de Périgord weerspiegelt. Zijn sobere architectuur en discrete defensieve elementen roepen een tijd op waarin kerken ook dienen als toevluchtsoord voor de lokale bevolking.

De regio Perigord noir, waar Orliac zich bevindt, was in de Middeleeuwen een gebied gekenmerkt door landbouw, vooral de teelt van kastanje, en een sterke religieuze aanwezigheid. Romaanse kerken als Saint Matthieu speelden een centrale rol in het gemeenschapsleven, dienen als plaatsen van aanbidding, vergadering en soms bescherming. Hun lokale stenen constructie en sobere stijl weerspiegelen de middelen en knowhow die op dat moment beschikbaar zijn.

De 17e eeuwse veranda, met zijn driehoekige oculus en klokkentoren, getuigt van een periode van renovatie of aanpassing van het gebouw, mogelijk gekoppeld aan liturgische behoeften of architectonische ontwikkelingen. De afwezigheid van openingen in het bed en de hoogte van het koor suggereren een verlangen om de sacraliteit van de ruimte te markeren, terwijl te reageren op klimatologische of defensieve beperkingen specifiek voor de regio.

Externe links