Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Nicolas de Nogaro, gelegen in Gers in Occitanie, is ontstaan in de actie van de heilige Austinde, bisschop van Auch, die in 1049-1052 land verwierf in Nogaro van de graaf van Armagnac Bernard II Tumapaler. De transactie, afgerond op 4 mei 1052, vereiste dat de nalatenschap behoorde tot de Kerk van St. Maria van Auch, niet tot de aartsbisschop. Austinde stichtte een kapel gewijd aan Sint Nicolaas, plechtig gewijd op 28 juli 1060 in aanwezigheid van hoogwaardigheidsbekleders gasconden. De relikwieën van de plaatselijke heiligen (Luperc, Mamet, Clair) worden daar overgebracht en de graaf van Armagnac verzaakt zijn feodale rechten op Nogaro.

Getransformeerd in een collegiale kerk onder de heerschappij van Sint Augustinus, herbergt de kerk regelmatige canons en provinciale raden (1060, 1141, 1154, enz.). In de 12e eeuw getuigen de klooster- en gekerfde hoofdsteden van Saint-Sernin van Toulouse van artistieke banden met Spanje. In 1569 vernietigd door de protestanten van Montgomery, werd het gerestaureerd in de 17e eeuw (voûts in 1662, lambris in 1634), vervolgens grondig gerenoveerd in de 19e eeuw: het platteland van 1862 (schilderingen, glas-in-lood) en 1889 (magnificatie, klokkentoren) veranderde zijn romaanse aspect, ondanks de herontdekking van fresco's van de 12e eeuw (leven van Saint Laurent, Christus in majesteit) in 1995.

De architectuur mengt schip met drie vaten, absid genesteld en gesneden modilons (centauren, klauwen), gedeeltelijk gerestaureerd. Het noordelijke romaanse portaal (Sympanisch voor Christus in mandorle) en de sculptuur van Signum Leonis (ontdekt in 1954) markeren zijn middeleeuwse erfgoed. Geclassificeerd als Historisch Monument in 1998, de kerk behoudt ook hedendaagse glas-in-lood ramen (2004) geïnspireerd door de Prediker, symboliseren martelaren en apostelen.

Het klooster, nu gereduceerd tot vijf arcades (inclusief twee originelen), ooit gehuisvest de capitulaire hal en huizen voor geestelijken. De witte stenen van Saint-Griède, gebruikt voor de bouw, en de sporen van vestingwerken (verdwijnde ramen) herinneren aan zijn defensieve rol. De hoofdsteden, vergeleken met die van Compostelle of Moissac, illustreren de culturele uitwisselingen tussen Gascogne, Aragon en Aquitaine in de 11e-XIIe eeuw.

Externe links