Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Omer de Brouckerque, genoemd als Ecclesia in Brocco uit het jaar 800, is een plaats van aanbidding geworteld in de Vlaamse geschiedenis. Zijn naam, Brouckerque ("De Marskerk" in het Vlaams), getuigt van zijn lokale belang. Een eerste kerk wordt bevestigd onder Karel de Grote, dan vindt er een reconstructie plaats in de 14e eeuw. Het huidige gebouw, gedeeltelijk gedateerd uit de late 19e eeuw door architect Omer Cockenpot, behoudt elementen uit de 17e en 18e eeuw, zoals het orgelbuffet van Watten Abbey of roze bakstenen zuilen.

De kerk werd in 1973 als historisch monument geregisseerd en heeft grote veranderingen ondergaan, met name tussen 1888 en 1891, waar het werd ontmanteld en opnieuw gebouwd steen door steen, met uitzondering van de vierkante toren met dikke muren (1,50 m), wat een defensieve oorsprong suggereert. De toren, 22,5 meter hoog, herbergt een klok van 1865 en twee klokken, waaronder Matthias (1592), de enige overlevende van de originele drie klokken. De glas-in-loodramen, verwoest in 1944 door een schelp, werden na de oorlog gerestaureerd, net als de pijl en zijn gouden haan in de jaren 1980.

Het interieur, gedeeltelijk geclassificeerd in 1975, omvat een neo-gotische hoog altaar gewijd aan Saint Omer, een 18e-eeuwse eik preekstoel, en beelden zoals die van Saint Winoc. De aangrenzende pastorie, herbouwd in 1781, behoudt muurschilderingen gemaakt in 1945 door een Duitse gevangene. De kerk, verbonden met de bisdommen Thérouanne, Cambrai en Lille, blijft een symbool van de veerkracht van het Vlaamse religieuze erfgoed, gekenmerkt door oorlogen en opeenvolgende restauraties.

De architectuur combineert gotische en neogotische stijlen, met een uniek schip dat sinds 1891 drie schepen beslaat. De moderne glas-in-lood ramen van het koor, gefinancierd door Abbé Edmond Dehondt, staan naast oude doeken, als een Christus op het kruis van 1622 van de abdij van Clairmarais. Het standbeeld van Sint Omer, patroonheilige van de kerk, ligt boven de ingang en herinnert aan de eeuwenoude band tussen het dorp en het heilige gebouw.

De 19e-eeuwse werken werden mogelijk gemaakt dankzij een donatie van 50.000 gouden frank in 1866 door Zénobie de T Deze patronage stond de uitbreiding en modernisering van de kerk toe, waarvan de bestrating in 1891, helaas het wissen van de historische begrafenis platen werd gerenoveerd. Alleen de grafsteen van Marie-Thérèse Depondt (1764), dochter van een plaatselijke heer, blijft, omgekeerd.

Tijdens de twee wereldoorlogen diende de toren als uitkijktoren, eerst de Duitsers in 1940, toen de Fransen en Tsjechen in 1945. De schade van 1944 (dak en glas-in-lood) werd gerepareerd in de volgende decennia, met grote interieur restauratie in 2005. Vandaag de dag blijft de kerk van Sint Omer een plaats van herinnering, die een altaarmonument beschut voor de doden en geheime voorwerpen, getuigen van acht eeuwen religieuze en gemeenschapsgeschiedenis.

Externe links