Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre de Plouguer werd in 1108 gesticht door Benedictijner monniken van Saint-Sauveur de Redon, als onderdeel van de creatie van een priorij. Dit monument, eerst romaanse, behield het westelijke deel van zijn oorspronkelijke schip, terwijl latere transformaties de huidige architectuur vorm gaven. De Benedictijnen, van de moeder abdij van Redon, vestigden een actieve religieuze gemeenschap, geïntegreerd in het Bretonse monastieke netwerk van die tijd.

Aan het begin van de zestiende eeuw werden het oostelijke schip en de onderzijde herbouwd, kort daarna gevolgd door de oprichting van de klokkentoren, kenmerkend voor de Bretonse religieuze architectuur. De sacristie, gedateerd 1514 door een inscriptie ("Ian 1514 i van het oude kastel"), en de zuidelijke veranda getuigen van dit werk. Deze toevoegingen weerspiegelen de demografische en economische groei van Carhaix-Plouguer tijdens de Renaissance, evenals de invloed van lokale heren of donoren.

Een grote revisie vond plaats in 1746 met de reconstructie van de uitgesneden bedden, typisch voor de klassieke Bretonse stijl. De brand van 1923 verwoestte een deel van de structuur en meubels, wat resulteerde in restauratie tussen 1924 en 1926. De huidige ommuurde structuur, die het schip en de zijkanten met één volume bedekt, stamt uit deze reconstructie. Geclassificeerd als een historisch monument in 1914 illustreert de kerk bijna negen eeuwen religieuze en architectonische geschiedenis in het centrum van Bretagne.

Het gebouw, eigendom van de gemeente, vandaag belichaamt een Romaanse, gotische en klassieke erfgoed, gekenmerkt door de gevaren van de geschiedenis. Zijn klokkentoren, een emblematisch element, en zijn middeleeuwse inscripties getuigen van de artistieke en sociale evoluties van de regio, van de feodale periode tot de moderne tijd.

Externe links