Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Presles-et-Boves, gelegen in het departement Aisne in de regio Hauts-de-France, is een religieus gebouw gebouwd in de 13e en 14e eeuw. Het toont een vier-spanige Romaanse schip, aanvankelijk vergezeld van laagzijdige, terwijl het koor en klokkentoren werden herbouwd tussen 1300 en 1312 onder de impuls van Raoul de Presles, lokale heer en hoge koninklijke ambtenaar. De laatste, samen met zijn vrouw Jeanne de Chastel, financierde de oprichting van twee kapellen gewijd aan de Maagd en Sint Nicolaas, getuige de vooruitgang van de werken op dat moment. Donoren werden er ook begraven, met nadruk op hun betrokkenheid bij deze plaats van aanbidding.

Het monument heeft door de eeuwen heen verschillende grote veranderingen ondergaan, met name in 1439 en 1755, na schade toegeschreven door mondelinge traditie aan de oorlogen van de religie. De Honderdjarige Oorlog markeerde het gebouw in het bijzonder: in 1358, de troepen van Karel de Bad en Navarra, vervolgens in 1422, de botsingen tussen Armagnacs en Bourguignons, vernietigden een groot deel van het schip, redden alleen de zuidelijke poort. Dit portaal, gerestaureerd in de 20e eeuw, beschikt over een gedeeltelijk verwoest tympanum en een zes kwabben oculus, kenmerkend voor de gotische kunst van de tijd.

De kerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1912, werd ook ernstig beschadigd tijdens de twee wereldoorlogen. In 1918, tijdens de Duitse retraite, overleefden alleen de gewelven van het transept, waarvoor een identieke reconstructie nodig was tussen 1920 en 1932 door architect Lucien Sallez. In 1940 werd het schip en het koor opnieuw beschadigd door gevechten in mei en juni, wat resulteerde in een nieuwe restauratiecampagne van 1941 onder leiding van Jules Kaehrling. Deze opeenvolgende interventies hielpen bij het behoud van belangrijke elementen zoals het 14e eeuwse portaal, terwijl sommige onderdelen, zoals platte en leisteen tegels, werden aangepast.

Oorspronkelijk gewijd aan de Heiligen Petrus en Paulus, nam de kerk tijdelijk de naam Notre-Dame na de vergadering van de parochiepriester in 1735, alvorens terug te keren naar zijn eerste toewijding. Onder het Oude Regime was het afhankelijk van het bisdom Soissons en herbergde drie kapellen gewijd aan de Maagd Maria, Heilige Maria Magdalena en Sint Nicolaas. Zijn geschiedenis weerspiegelt dus de politieke en religieuze omwentelingen in de regio en de voortdurende inspanningen om dit architectonisch erfgoed te behouden.

De huidige structuur van de kerk onthult een schip gereduceerd tot een enkele spanwijdte, accentueert de monumentaliteit van de transept en het tweespankoor. De envelopmuur, naar het einde van de uitlopers gedragen, en de veranda toegevoegd in de interoorlog door Lucien Sallez, illustreert de architectonische aanpassingen door de eeuwen heen. De gebruikte materialen, zoals beton platen voor bodems of platte tegels voor dakbedekking, weerspiegelen de restauratietechnieken gebruikt in de 19e en 20e eeuw.

Tot slot belichaamt de kerk Saint-Pierre et-Saint-Paul een plaats van herinnering, gekenmerkt door conflicten en reconstructies. Zijn classificatie als historische monumenten in 1912, evenals opeenvolgende restauraties, onderstreept zijn erfgoed belang. Vandaag de dag blijft het een architectonische getuigenis van de dertiende en veertiende eeuw, met de sporen van latere tijdperken, van de godsdienstoorlogen tot de twee wereldoorlogen.

Externe links