Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De thermale baden van Saint-Saloine, gelegen in Saintes (voorheen Mediolanum Santonum), zijn een van de twee thermische complexen geïdentificeerd in deze Gallo-Romeinse stad. Gebouwd tegen het einde van de 1e eeuw n.Chr., slagen ze in eerdere workshops of huizen, slecht gekarakteriseerd, en markeren de derde fase van de ontwikkeling van de site. Hun zuidelijke gevel, gedeeltelijk bewaard gebleven, had als monumentale fontein kunnen worden gebouwd, hoewel deze hypothese nog steeds besproken wordt. Slechts de oostelijke helft van het complex is toegankelijk, de andere wordt vernietigd of ontoegankelijk.

Geclassificeerd als historisch monument in 1904, illustreren deze thermale baden de stedelijke climax van de hoofdstad Santons. Hun verlatenheid, die plaatsvond in de late oudheid, kon worden verklaard door de ontkenning van openbare baden, de toenemende onzekerheid in het Romeinse Rijk, of de onmogelijkheid om hun kostbare onderhoud te garanderen. De site wordt gedeeltelijk gered door zijn omzetting in een paleo-christelijk heiligdom, vervolgens in een Romaanse kerk gewijd aan Saint Saloine, voordat geleidelijk wordt ontmanteld uit de 18e eeuw.

De overblijfselen die vandaag nog zichtbaar zijn zijn muren van het caldarium (hete kamer), waarvan de zuidelijke muur exhedrons suggereert een monumentale fontein. De opgravingen, uitgevoerd sinds de 19e eeuw, onthulden sporen van de palestre (sporthal), het frigidarium (koude kamer), en laconicum (sudatieruimte), evenals verwarmingssystemen (prafurnium) en watervoorziening. Het aquaduct van de Duhet, hoewel niet-aangetoond archeologisch, moet het complex gevoed hebben. De plaats, gelegen in de wijk Saint-Vivian, wordt in het noorden begrensd door de rue des Thermes Romanes en de gelijknamige begraafplaats.

De thermale baden waren gelegen in een oud netwerk, met een decumanus (oost-weststrook) en een aangrenzende Cardo (noord-zuidstrook), die de stad kan zijn geweest maximus cardo. Hun locatie, op de top van een heuvel met uitzicht op de Charente, versterkten hun monumentale karakter. Openbare latrines, beschreven in 1896, kan zijn gelegen in de buurt, hoewel hun exacte locatie blijft onzeker. De site, meerdere malen gezocht, behoudt sporen van begrafenishergebruik tijdens de late oudheid en de vroege Middeleeuwen.

Gedeeltelijke vernietigingen, vooral in de 18e eeuw en tijdens de oprichting van de Saint-Vivian begraafplaats (1835), gewist sommige van de resten. In 1880 identificeerde Camille de La Croix definitief de thermische functie van de site, waardoor een einde kwam aan de lokale overtuiging dat het een tempel was gewijd aan Minerva. De opgravingen uit 1906, hoewel niet gepubliceerd, en de recente interventies (2010s) maakten het mogelijk om bepaalde ontwikkelingen te verduidelijken, terwijl eerdere interpretaties in twijfel werden getrokken.

Vandaag de dag zijn de thermale baden van Saint-Saloine, met de boog van Germanicus, het amfitheater en de Gallo-Romeinse wal, een van de vier oude monumenten die nog zichtbaar zijn in de hoogte van Saints. Hun studie blijft licht werpen op de stedenbouw en de sociale praktijken van de Romeinse Galliër, terwijl de nadruk wordt gelegd op de instandhoudingsuitdagingen van moderne ontwikkelingen.

Externe links