Romaanse stichting XIIe siècle (≈ 1250)
Eerste bouw van de genoemde kerk.
1302
Eerste schriftelijke vermelding
Eerste schriftelijke vermelding 1302 (≈ 1302)
Documentaire bewijs van zijn middeleeuwse bestaan.
Première moitié du XVIIe siècle
Grote wederopbouw
Grote wederopbouw Première moitié du XVIIe siècle (≈ 1725)
West poort en klokkentoren-muur gebouwd.
Seconde moitié du XVIIe siècle
Interieur barok decor
Interieur barok decor Seconde moitié du XVIIe siècle (≈ 1775)
Verf en retables in goud hout toegevoegd.
1892
Einde parochiestatus
Einde parochiestatus 1892 (≈ 1892)
Aan de parochie van Ahaxe.
28 avril 1987
Registratie Historisch Monument
Registratie Historisch Monument 28 avril 1987 (≈ 1987)
Gedeeltelijke bescherming van het gebouw.
10 juin 2020
Totale classificatie
Totale classificatie 10 juin 2020 (≈ 2020)
Volledige bescherming van de kapel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De kapel Sainte-Croix d'Alciette, bekend als de kapel Saint-Sauveur d'Alciette, in zijn geheel, bevindt zich op de gemeenschappelijke weg nr. 4, zoals aangegeven op het bij het decreet gevoegde plan (zie E 265): indeling bij decreet van 10 juni 2020
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
In de brontekst worden geen specifieke historische actoren genoemd die verband houden met dit monument.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Sauveur d'Alciette, gelegen in het dorp Alciette (gemeente Ahaxe-Alciette-Bascasan, Pyrénées-Atlantiques), vindt zijn oorsprong in de 12e eeuw, zoals blijkt uit de romaanse stichting. De eerste bekende schriftelijke vermelding dateert uit 1302, maar het huidige gebouw is het resultaat van een grote reconstructie in de 17e eeuw, met inbegrip van de westelijke poort en klokkentoren-muur met twee Campanaire baaien. De laatste, typisch voor de Baskische architectuur, wordt overdekt door een veranda onder luifel. In 1892 werd ze lid van de parochie van Ahaxe.
Het interieur van de kerk, gedecoreerd in de tweede helft van de 17e eeuw, wordt gekenmerkt door een valse kluis van geschilderd hout en een paneel van schilderijen, waaronder een portret van St James als pelgrim. Het barokke altaarstuk, gemaakt van gouden hout, heeft figuren van heiligen omgeven door zuilen. De vlakke, blinde nachtkastje en kalksteen bellow muren contrasteren met de twee afgeschuinde ramen van de zuidelijke muur, waarvan een toegang geeft tot een stand met uitzicht op het koor. Het gebouw, geplunderd tijdens de Revolutie, werd geclassificeerd als een historisch monument in 1987 (registratie) en 2020 (totale classificatie).
De kerk illustreert de architectonische en culturele evolutie van Neder-Navarra, van een middeleeuwse parochie tot een secundair gebouw na 1892. Het interieur, bewaard gebleven ondanks de historische levendigheid, weerspiegelt de landelijke barokke kunst van de zeventiende eeuw, gekenmerkt door de invloed van pelgrimspaden, zoals die van Santiago de Compostela. De opeenvolgende restauraties hebben originele elementen behouden, zoals de buitentrap (nu verdwenen maar gedocumenteerd) die naar de zuidelijke stand leidt.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen