Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De parochiekerk Saint-Urcisse de Cahors, nabij de oevers van de Lot, belichaamt de overgang tussen romaanse kunst en gotiek in Quercy. Gebaseerd op een Romeinse site, zou het een eerste kerk gewijd aan Saint Saturnin vervangen, vernietigd in de zesde eeuw tijdens de Franco invasies. Het werd gereconstrueerd onder het bisschoppelijk bisdom Sint-Urcisus (overleden 595) en werd in de 12e eeuw na een lang juridisch conflict tussen het kathedraalhoofdstuk en de monniken afhankelijk van de abdij van Marcilhac. De architectuur combineert laat-romaanse elementen (historische hoofdsteden van het zuidelijke onderpand) en gotische elementen (naturalistische bladeren van het noordelijke onderpand), die een gefaseerde constructie tussen de 12e en 15e eeuw weerspiegelen.

In de middeleeuwen was de kerk een actieve plaats van aanbidding, met een oude crypte gedeeltelijk begraven in 1927 na een vloed. In de 19e eeuw verzwakten ongelukkige veranderingen (de toevoeging van een klokkentoren in 1870, gesloopt in 1968) het gebouw. Een historisch monument in 1988 was het voorwerp van restauratiecampagnes in de 20e eeuw (1960, 1992, 2001, 2010), gericht op het stabiliseren van het onstabiele metselwerk. Vandaag is het ontoegankelijk en behoudt opmerkelijke gebeeldhouwde hoofdsteden, bogen en een vernieuwde westerse gevel, getuige van een onvoltooide middeleeuwse bouwplaats.

De Revolutie veranderde de kerk in een nationaal goed: verkocht in 1791, werd het een salpêtre workshop alvorens terug te keren naar haar cultusroeping in 1801. De conflicten tussen de abdij van Marcilhac en het hoofdstuk van Cahors (XIIth De hoofdsteden, toegeschreven aan afzonderlijke workshops, onthullen een stilistische evolutie: van late romans (bijbelscènes, gestileerde bladeren) tot gothic (naturalistische gronden). De crypte, gedeeltelijk vrijgegeven in 1993, getuigt van een hoge, misschien oude, bezetting, terwijl de huidige structurele stoornissen (kraken, vervormingen) herinneren aan de uitdagingen van het behoud ervan.

Middeleeuwse bronnen, zoals de Vita sanci Desiderii (VIIe eeuw), vermelden een "Basilica Saint-Saturnin-et-Saint-Urcisse," die zijn anciënniteit bevestigt. Recente opgravingen en studies (Lei Huang, 2011) benadrukken de complexiteit van de constructieve geschiedenis, gekenmerkt door opeenvolgende fasen: zuidkant en koor (vroeg XIII), schip en gevel (mid XIIIth), dan gotische toevoegingen (XIVth Moderne, zij het gedeeltelijke, restauraties hebben belangrijke elementen bewaard, zoals de nachtkastjes glas-in-lood ramen of de hoofdsteden van het noordelijke onderpand, geclassificeerd als onderdeel van het Lotois erfgoed.

Externe links