Bouw van het oorspronkelijke huis XVIIe siècle (≈ 1750)
Grondkern en houten panelen
1836
Bouw van vierkante gebouwen
Bouw van vierkante gebouwen 1836 (≈ 1836)
U-plan voltooid
XVIIIe siècle
Korting toevoegen en stabiel
Korting toevoegen en stabiel XVIIIe siècle (≈ 1850)
Functionele uitbreiding
5 novembre 2008
Historisch monument
Historisch monument 5 novembre 2008 (≈ 2008)
Totale oppervlaktebescherming
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De hele boerderij, met de vloer van de binnenplaats en het slot op de beek (box YW 3): inschrijving op bestelling van 5 november 2008
Oorsprong en geschiedenis
De endivalot boerderij, gelegen in Beaumont-de-Lomagne, is een symbolisch voorbeeld van het architectonisch erfgoed van de voormalige regio Midi-Pyrénées. De oorspronkelijke kern, een 17e-eeuws huis gebouwd van aarde en hout, weerspiegelt de traditionele technieken van de tijd. Dit oorspronkelijke gebouw werd geleidelijk uitgebreid, wat een verlangen naar harmonieuze samenstelling weerspiegelt ondanks opeenvolgende toevoegingen.
In de 18e eeuw voltooiden een schuur en een schuur het geheel, waarbij de boerderij werd aangepast aan de groeiende landbouwbehoeften. In 1836 werden twee grote vierkante gebouwen toegevoegd, die een U-vormig plan vormden rond een centrale binnenplaats. Deze configuratie, typisch voor de boerderijen in de regio, optimaliseerde zowel de werkruimte als het verkeer tussen de verschillende delen van het bedrijf.
Gerangschikt Historisch Monument bij Orde van 5 november 2008, de Endivalot Farm is volledig beschermd, inclusief de tuinvloer en een slot op de aangrenzende kreek. Deze status onderstreept haar erfgoed belang, zowel voor haar architectuur in ruw land als voor haar karakteristieke ruimtelijke organisatie. De locatie, hoewel gedocumenteerd (5212 In Vidalot, 82500 Beaumont-de-Lomagne), blijft van een nauwkeurigheid beschouwd als slecht volgens de beschikbare bronnen.
Het gebouw belichaamt de evolutie van landbouw- en architectonische praktijken in Occitanie, van de 17e eeuw tot de 19e eeuw. Zijn inscriptie onder de historische monumenten garandeert het behoud van deze zeldzame getuigenis van het landelijke erfgoed op aarde, een materiaal dat vandaag bedreigd wordt door erosie en het verlaten van traditionele technieken.