Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Fort van Saint-Julien, omgedoopt tot Feste Manteuffel door de Duitsers, maakt deel uit van de eerste versterkte gordel van Metz, ontworpen om de stad te beschermen na 1870. Opgericht in 1867 combineert het volgens de principes van de "Forts Detached" van Séré de Rivières en von Biehler moderne verdedigingselementen (droge botten, gepantserde barakken) en een door Vauban geïnspireerd plan. Tijdens de Frans-Pruisische oorlog werd het tussen 1871 en 1891 voltooid door Duitse ingenieurs en werd het een belangrijke schakel in het verdedigingssysteem van het Rijk.

Tijdens de Duitse annexatie (1871-1918) diende het fort als trainingskamp voor keizerlijke troepen, daarna als logistieke relais tijdens de Eerste Wereldoorlog. Door Frankrijk in 1919 opnieuw geïnvesteerd, werd het overgenomen door Duitsland in 1940. In september 1944 werd hij tijdens de Slag bij Metz geïntegreerd in de Duitse verdedigingslinie en door de Verenigde Staten gebombardeerd. De strategische positie op de weg van Metz maakt het een prioritaire doelstelling voor de geallieerden.

Op 18 november 1944 viel het 2e bataljon van het 378e Amerikaanse Infanterie Regiment het fort aan, ondersteund door artillerie en tanks. Na een hevig verzet van de 200 soldaten van de 462e Volks-Grenadier-Division, werd de ingangsdeur vernietigd door een 155 mm sheller, waardoor Duitse overgave op 19 november. Deze strijd illustreert de moeilijkheid om de vestingwerken van Metz te neutraliseren, ontworpen om moderne aanvallen te weerstaan.

Na 1945 werd het fort ontmanteld en werd het een privé domein. Tegenwoordig herbergt het een restaurant (Restaurant du fort), met behoud van de historische omgeving en een civiel hergebruik. De architectuur, gekenmerkt door Franse en Duitse invloeden, weerspiegelt de geopolitieke spanningen die Lotharingen tussen de 19e en 20e eeuw hebben gevormd.

Externe links