Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het station Abbeville, dat in 1847 in opdracht van de Amiens Railway Company in Boulogne werd gebouwd, was aanvankelijk een tijdelijk structureel station, 800 meter van het stadscentrum. De uiteindelijke locatie, gekozen na debatten tussen de Compagnie du Nord, de gemeente en de Kamer van Koophandel, werd opgericht in 1855. Het huidige passagiersgebouw, geopend in 1862, heeft een regionale kuststijl met een houten frame en rode bakstenen, die de villa's van Mers-les-Bains oproepen. Deze lichtkeuze voldeed aan de militaire eisen van die tijd, de stad omringd door vestingwerken.

Het station werd in 1984 samengevoegd met historische monumenten. Het was verbonden met Lille via Saint-Pol-sur-Ternoise (1879), vervolgens naar Tréport via de lijn van Abbeville naar Eu (1882). Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd een strategische triage gecreëerd en een DCA-trein onder de bezetting gestationeerd. Het station overleefde de bombardementen van 1940 en 1944, ondanks de gedeeltelijke vernietiging van de stad.

In de 21e eeuw bleef het station een actieve hub van het Ter Hauts-de-France netwerk, dat Parijs, Calais, Amiens en Albert diende. Het gebouw, gerenoveerd in 1993 en 2013 (voor € 1,1 miljoen), werd hersteld tussen 2022 en 2024 na jaren van administratieve controverse. Dagelijkse aanwezigheid meer dan 3.200 reizigers in 2013. De voormalige Sernam Hall, gesloten in 1998, werd in 2015 omgebouwd tot een tertiair gebouw genaamd Garopôle, de thuisbasis van de baai van Somme gemeenschap.

Het station markeerde ook de lokale cultuur: in 2015 werd het gebruikt als decor voor de televisiefilm Le Vagabond de la Baie de Somme, en in 2023 voor de film L-Art om gelukkig te zijn met Benoît Poelvoorde. Het historische buffet, verlaten na de overstromingen van 2001, is nu een trouwerij. In 2018 won ze de prijs voor het mooiste station van Hauts-de-France, met de nadruk op het architectonisch erfgoed en de rol ervan op het grondgebied.

Het station wordt architecturaal onderscheiden door zijn markiezin, zijn zijpaviljoens (met inbegrip van een afgebroken na 1922), en zijn campanile, symbool van zijn identiteit. De sporen, beheerd door een moderne wisselpost (PICP), zijn nog steeds geschikt voor incidenteel goederenvervoer, zoals in 2016 voor de overlading van een 179-ton transformator. De stedelijke omgeving omvat een fietspark, een fotovoltaïsche parkeerplaats en een service via het BAAG busnetwerk en de bussen Trans.80.

Externe links