Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Roux zaad plant, gevestigd op 34 Bel Air Street in Carpentras, werd opgericht in 1907. Het is geïnstalleerd in een molen gebouwd in 1911 door Pierre Nicolas, gekocht in 1913 door Albert Simon, handel in zaden. Deze laatste vestigde daar een industriële activiteit onder de naam Maison Albert Simon genaamd Le Moulin. In 1917, Aimé Roux, Albert Simon's schoonzoon, erfde de site en officieel creëerde de Aimé Roux Seeding in 1919, gespecialiseerd in de decoratie, conditionering en handel van zaden (rijst, koolzaad, zonnebloem, psyllium).

Het gebouw, gebouwd uit kalksteen en holle stenen, onderging verschillende uitbreidingen: een eerste verdieping werd gebouwd in de vroege jaren twintig, en het oostelijke deel werd verhoogd in 1928. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de plant gevraagd om rijst en gebroken erwten te behandelen. In 1949 werden de Aimé Roux-vestigingen officieel opgericht en André Roux, de zoon van de oprichter, moderniseerde het laboratorium in 1951 en kreeg goedkeuring voor zaadvermeerdering. De activiteit, aanvankelijk gericht op de lokale markt, breidt zich uit landelijk dankzij de nabijheid van het Carpentras station.

De fabriek, die tot het begin van de jaren 2000 werkte, veranderde zijn naam meerdere malen: Fabriek Bel-Air in de jaren 1980, vervolgens Fra Décortage in de late jaren negentig onder leiding van Maurice Fra. Vervolgens worden granen, oliehoudende zaden en eiwithoudende gewassen behandeld voor biologische voeding (Ecocert-netwerk). De site, die in 2005 op de Historische Monumenten stond, bevat nog steeds 38 beschermde machines, waaronder kiemers, celsorteerders en decorators. Tegenwoordig is het eigendom van de gemeente, gedeeltelijk gerehabiliteerd door de vereniging Labelvers, die er een zelfreparatie workshop voor fietsen en een associatief café heeft geïnstalleerd.

Roux zaaien is een zeldzaam voorbeeld van industriële zaaien in Frankrijk, met slechts twee andere sites (in Carignan en Blois). De functionele architectuur, georganiseerd op drie niveaus (begane grond voor zware machines, 1e verdieping voor opslag, vol voor het laboratorium), weerspiegelt de geleidelijke aanpassing aan 20e eeuwse landbouwnormen. De machines, vaak vervaardigd door plaatselijke ambachtslieden of gespecialiseerde bedrijven (zoals de Société industrielle de.

De daling van de activiteit in de jaren negentig valt samen met de ontwikkeling van de voorschriften voor zaaizaad, die worden gekenmerkt door besluiten zoals die van 1981 die verschillende, stabiele en homogene rassen vereisen. Het zaaien, dat in de jaren vijftig voor zaadvermeerdering was goedgekeurd, kan de groeiende vraag van de markt niet bijhouden. Vandaag de dag blijft het gebouw, hoewel industrieel niet gebruikt, een plaats van geheugen en transmissie, geopend op ad hoc basis tijdens Erfgoeddagen of via lokale circuits.

Externe links