Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Grand Café de Moulins, gelegen in 49 Place d'Allier, is een café-restaurant geopend in 1899. De interieurarchitectuur en gevel illustreren de neo-rococo 1900 stijl, geïnspireerd door de Rocaille en de hedendaagse Art Nouveau. De hoofdkamer, ingericht met muurglas, stucwerk, ijzerwerk en een grote bronzen kroonluchter, herbergt ook een plafond allegorische fresco en een glazen raam. Een centrale metalen balk, gesigneerd Eiffel, verdeelt ruimte, terwijl een smeedijzeren mezzanine ooit een orkest herbergt.

Het café werd opgericht door Renoux, een voormalige Parijse koffiejongen, die 250.000 Zwitserse franken investeert (overeenkomend met € 600.000 in 2016) voor zijn productie. De architect Louis Galfione-Garetta, directeur van de Municipal School of Fine Arts, ontwierp een fantastisch decor dat Art Nouveau bekendmaakte. De schilder Auguste Sauroy versierde het plafond met een fresco met de legende van Gambrinus, mythische koning geassocieerd met bier. Het Grand Café werd al snel een ontmoetingsplaats voor lokale notabelen, officieren en handelaren.

In de jaren 1900 was het Grand Café een pionier van moderne entertainment bij Moulins. Hij presenteerde de "moving cosmorama," een optisch spektakel, en de eerste cinematograaf sessies van de stad, geprojecteerd vanaf een balkon. Bijgezeten door Gabrielle Chanel (toekomstige Coco Chanel), toen naaister, koffie was ook een plaats van gezelligheid voor de burgerij en intellectuelen. Tot de jaren 1950-1960 bleef hij een koffieconcert.

Het Grand Café, dat in 1978 in de inventaris van historische monumenten werd opgenomen voor zijn gevel en zijn twee kamers, onderging diverse renovaties, met name in 1993 onder leiding van Marcel Pocheron, toen begin 2010 door Christian Belin. Vandaag, onder leiding van Maud en Alexandra Belin, kreeg hij het staatslabel van Master Restaurant in 2013. De locatie werd ook gebruikt als decor voor de film Coco Chanel (2008).

In tegenstelling tot een hardnekkig gerucht diende het Grand Café niet als filmlocatie voor Maigret en de Saint-Fiacre-affaire (1959). Hoewel Georges Simenon, auteur van de originele roman, het establishment bezocht, koos regisseur Jean Delannoy voor een door studio's gereconstitueerde inrichting vanwege de complexiteit van de spiegels en de indeling van het pand. Koffie blijft een symbool van het culturele en sociale leven van Moulins aan de Belle Époque.

Externe links