Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De gebroken Grote Menhir van Er Grah, gelegen in Locmariaquer in Morbihan, is een megalithisch monument dat dateert uit het midden van het vijfde millennium v.Chr. (tussen 4600 en 4300 v.Chr.). Met zijn 21 meter lengte en een geschatte gewicht tussen 300 en 330 ton, wordt het beschouwd als de grootste menhir in Europa. Vandaag werd het in vier fragmenten gebroken, oorspronkelijk bestond het uit een blok orthogneiss gewonnen 8 Het oppervlak werd gehamerd om regelmatige gezichten te verkrijgen, en de basis werd geplaatst in een put geconsolideerd door zeewanden en sedimenten.

De eerste bekende weergave van de menhir, al in vier stukken gebroken, verschijnt in Robien's werk (1753 Prosper Mérimée, in 1837, merkte op dat de inwoners beweerden hem nooit te hebben zien staan, toe te schrijven aan zijn val aan de bliksem in de achttiende eeuw. Lokaal heette het Men ar hr hr hr hr ("Peter van de Fee" of "Pierre van de Oude Vrouw") voordat archeologen het aan het einde van de 19e eeuw zijn huidige naam gaven. In 1889 werd het geclassificeerd als een historisch monument, en uit 1987 uitgevoerde opgravingen onthulden de associatie met een uitlijning van 18 andere stelen.

De menhir presenteert een decor gebeeldhouwd in reliëf, gedeeltelijk geërodeerd, geïnterpreteerd als een bil en een "hash-oogst," of meer recent als een cetaceeaan (cachalot) door Serge Cassen. Deze laatste ziet het als een symbolische tegenstelling tussen mariene en terrestrische omgevingen, die een periode van overgang voor neolithische samenlevingen weerspiegelt. De opgravingen onthulden ook uitgelijnde caling putten, wat een afnemende indeling in hoogte en aard van steen (orthogneiss, migmatiet, graniet) suggereert. Archeologisch meubilair in verband met de bouw is de verantwoordelijkheid van de Castellische cultuur.

De redenen voor zijn val blijven hypothetisch: bliksem, vrijwillige omkering (Neolithicum of Romeinse tijdperk), of aardbeving. Omstreeks 1853/54 werd een poging tot herstel overwogen, en Paul Reveilère stelde zelfs voor hem naar Parijs te brengen voor de Universele Tentoonstelling van 1900. Lokale folklore meldt dat jonge meisjes in de nacht van 1 mei op hun fragmenten zijn uitgegleden, een praktijk waarschijnlijk na de val. Vandaag de dag is de site, inclusief de Table des Marchand en de tumulus van Er Grah, een belangrijke getuigenis van de technische en symbolische vaardigheden van Bretonse Neolithische samenlevingen.

Externe links