Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De grot van Marsoulas, ook wel de grot van de feeën genoemd, is een kleine sierlijke grot gelegen in de gemeente Marsoulas, in de regio Haute-Garonne van Occitanie. Het valt op als de eerste paleolithische versierde grot officieel erkend in de Pyreneeën, waarin pariëtale schilderijen en gravures uit de Upper Paleolithic. De ingang is dicht bij de kreek van de Laouin, ongeveer 80 km ten zuiden van Toulouse, in een landschap gekenmerkt door andere prehistorische sites zoals de Tarté grot en de Téoulé schuilplaats.

De ontdekking van de grot dateert uit 1883, tijdens de opgravingen uitgevoerd door David Cau-Durban. Félix Régnault identificeerde schilderijen en gravures in 1897, maar hun paleolithische authenticiteit werd pas in 1902 erkend, dankzij de tussenkomst van de prehistorici Émile Cartailhac en Henri Breuil. Deze laatste, terug van het congres van de Franse Vereniging voor de vooruitgang van de wetenschappen in Montauban, bevestigt de anciënniteit van de werken, wat een keerpunt in de studie van de Pyreneese pariëtale kunst markeert.

Latere opgravingen, waaronder die van Félix Régnault, onthullen voornamelijk de resten van Magdalenian, maar ook de Aurignacian en Aziliaanse sporen. In 1931 verkenden Henri Begouën en Townsend Russel de ingangshelling en ontdekten ze opmerkelijke prehistorische meubels, waaronder een 31 cm hoge conque met oker, geïnterpreteerd als een mogelijk windinstrument 18 000 jaar oud. Deze conquent, herontdekt in de reserves van het Muséum de Toulouse, roept hypothesen op over het ritueel of muzikaal gebruik ervan.

De grot, geclassificeerd als een historisch monument in 1910, werd verworven door Émile Cartailhac voor zijn dood in 1921. Deze laatste heeft samen met Henri Breuil gedeeltelijk onderzoek gedaan naar de pariëtale werken, die ongeveer vijftig meter lang zijn en voornamelijk bizon, paarden, hertachtigen en prikkeldraad vertegenwoordigen. Een van de bizons onderscheidt zich door een vulling van rode interpuncties, bestudeerd door Marc Azema in 2016. Ondanks zijn rijkdom, blijft de grot gesloten voor het publiek om redenen van behoud, hoewel een facsimile van zijn grote fries wordt blootgesteld aan het Pyrenesche Park van de prehistorische kunst van Tarascon-sur-Ariège.

Hedendaags onderzoek onder leiding van experts als Carole Fritz, Gilles Tosello en André Leroi-Gourhan heeft geleid tot aanzienlijke vooruitgang in het begrijpen van zijn pariëtale kunst. Studies zoals Pascal Foucher's in 1991, of virtuele restauraties gepubliceerd in 2010, hebben de complexiteit van superposities van gravures en de diversiteit van gebruikte technieken aangetoond. De grot van Marsoulas, hoewel minder bekend dan Lascaux of Niaux, neemt een belangrijke plaats in de geschiedenis van de prehistorische kunst van de Pyreneeën.

Externe links