Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Zevallos huis, gelegen in Moule in Guadeloupe, is een oude suikerboerderij opgericht in de 19e eeuw. Het werd in 1844 opgericht als centrale plant door de Compagnie des Antilles, die de suikerproductie centraliseert in verschillende omliggende plantages. Dit innovatieve model markeerde een revolutie in de lokale suikerindustrie, voordat de fabriek in 1901 haar activiteiten staakte.

Het landgoed, oorspronkelijk gecreëerd door de vereniging van twee rijke families in 1802, werd in de jaren 1860 gekocht door Auguste Duchassaing de Fontbressin. Tussen 1868 en 1871 bouwde hij het huis van de directeur, een prefab metalen constructie die mogelijk gekoppeld is aan de werkplaatsen van Gustave Eiffel, hoewel deze oorsprong controversieel bleef. Het huis, in Creoolse koloniale stijl met ijzeren en roze bakstenen elementen, is ontworpen om cyclonen te weerstaan dankzij een twee meter hoog gezondheidsvacuüm.

Na een periode van verval in de 20e eeuw gekenmerkt door frequente veranderingen van eigenaren en mislukte pogingen om te herleven, werd de woning geclassificeerd als een historisch monument in 1990. In 1999 werd het overgenomen door Rosan Debibakas, wiens grootouders, Indiase arbeiders, in de suikerfabriek hadden gewerkt. Een groot restauratieproject, waaronder de ontmanteling en wederopbouw van gecorrodeerde metalen elementen, werd in 2020 gelanceerd en ondersteund door de Erfgoed Lotto.

Van de voormalige suikerfabriek, blijft de industriële schoorsteen vandaag, een bron, een balans en een treinschakelaar, allemaal geclassificeerd. Het huis van de directeur, met zijn unieke structuur en zijn markiezin met de initialen van Duchassaing, staat open voor het bezoek. Het terrein, gelegen langs de nationale weg 5, getuigt van de economische en sociale geschiedenis van Guadeloupe, waaronder de Indiase immigratie en de ontwikkeling van landbouwtechnieken.

De architectuur van het huis, het combineren van prefab elementen geïmporteerd uit New Orleans en lokale aanpassingen, weerspiegelt de culturele en technologische uitwisselingen van de tijd. Het dak, aanvankelijk in tegels en vervolgens vervangen door platen in 1894, en zijn smeedijzeren balkons maken het een zeldzaam voorbeeld van hybridisatie tussen Europese en Creoolse stijlen. Het landgoed, met een oppervlakte van 2,3 hectare, is een symbolisch overblijfsel van het Antilliaanse industriële erfgoed.

Externe links