Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De schuur van de boerderij van Herivaaux, gelegen in Luzarches in Val-d'Oise, dateert uit de 4e kwart van de 12e eeuw. Het behoorde tot de abdij van Herivaux, gesticht in 1140 door Ascelin, seigneur van Marly-la-Ville, aan land gebracht door de Graven van Beaumont en Clermont. De eerste hermitage werd een Augustijnse abdij in 1160 onder impuls van Maurice de Sully, bisschop van Parijs, die de kerk en het klooster financierde. De schuur, die al in 1187 werd bevestigd, illustreert het agrarische belang van het landgoed, met een drievoudige structuur die kenmerkend is voor de agro-pastorale schuren.

De abdij bloeide dankzij donaties en inkomsten uit kuren en priories in Île-de-France. In de 13e eeuw werd Hérivals een parochie, maar daalde geleidelijk. In 1632 werden de gebouwen ernstig beschadigd door een brand die tot 1634 moest worden gerepareerd. De hervorming van de Augustijnen in 1639, onder leiding van Faure, probeerde de situatie te herstellen, maar het wanbeheer van Abbé François Molé (1647-1712) verergerde de degradatie, waardoor de gemeenschap werd teruggebracht tot een handvol monniken.

De Franse Revolutie markeerde een keerpunt: de abdij, verkocht als nationaal eigendom in 1791, werd in 1795 overgenomen door Benjamin Constant. De laatste had de meeste gebouwen gesloopt, waardoor alleen de boerderij en het paviljoen werden gered. De schuur, gescheiden van de abdij, werd bewaard en geclassificeerd als een historisch monument in 1998. Vandaag de dag blijft het als getuige van middeleeuwse architectuur, omgeven door gebouwen die na de brand van de achttiende eeuw zijn herbouwd.

De site, in handen van juwelier Georges Mauboussin in de inter-oorlogsperiode, werd gerestaureerd en uitgebreid door architect Paul Ruaud. Tijdens de Tweede Wereldoorlog dienden de sites als woonplaatsen voor Duitse officieren. Hoewel de abdij vandaag de dag een prive lotie eigendom is, blijven de schuur en enkele ruïnes van de kerk zichtbaar, herinnerend aan haar klooster en agrarische verleden.

De schuur onderscheidt zich door drie schepen met een lengte van vijf meter, begrensd door boogheuvels. In tegenstelling tot de graanschuren bevinden de openingen zich op de druppelwanden, wat wijst op een gemengd gebruik (landbouw en opslag). Teksten uit 1714 bevestigen het gedeeltelijke gebruik van de onderkant als stallen, met behoud van een noord-zuid oriëntatie typisch voor de graanschuren.

Externe links