Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Beauharnais hotel, gelegen in 78 rue de Lille in het 7e arrondissement van Parijs, is een herenhuis gebouwd in het begin van de 18e eeuw. Gebouwd in 1714 door architect Germain Boffrand op een grond die hij het voorgaande jaar had verworven, werd het in 1715 snel verkocht aan Jean-Baptiste Colbert, Marquis de Torcy, neef van de beroemde minister van Lodewijk XIV. Het hotel, met een tuin met uitzicht op de Seine (nu Anatole-France kade), veranderde de handen in 1766 toen het werd gekocht door de Hertog van Villeroy. De oorspronkelijke architectuur, hoewel gedeeltelijk bewaard gebleven, zal in de volgende eeuw grondig worden getransformeerd.

In 1803 verwierf Eugene de Beauharnais, schoonzoon van Napoleon I en onderkoning van Italië, het hotel voor 195.000 frank. Hoewel hij daar niet woonde, ondernamen zijn moeder Josephine en zus Hortense daar belangrijk werk en trokken kritiek van Napoleon. Deze laatste, ontevreden over de buitensporige uitgaven (geraamd op 1 miljoen frank voor werk geschat op 200.000 frank door zijn diensten), verwijt Eugene dat hij "grote bedragen naar de rivier heeft gegooid." De meest opmerkelijke veranderingen zijn de toevoeging van een neo-Egyptische veranda, die het enthousiasme van het tijdperk voor het oude Egypte weerspiegelt. Het hotel, weinig bezet door zijn eigenaar, werd zelfs in 1806 onder embargo geplaatst door Napoleon.

Na de val van het Rijk werd het hotel een belangrijke diplomatieke kwestie. In 1814, de koning van Pruisen Frédéric-Guillume III maakte het zijn Parijse residentie voordat uiteindelijk de Pruisische legatie in 1818, voor 575.000 frank. Het gebouw herbergt dan Duitse politieke figuren, waaronder Otto von Bismarck, ambassadeur in 1862, die kritiek heeft op de vochtigheid en het gebrek aan comfort. Het hotel speelde een sleutelrol in de Frans-Duitse betrekkingen, waar diplomatieke recepties zoals die van 1867 werden gehouden op de Universele Tentoonstelling, waar Napoleon III en Keizerin Eugénie werden ontvangen. Hij werd de Duitse ambassade na de proclamatie van het Duitse Rijk in 1871.

De 20e eeuw markeert een moeilijke periode voor het hotel. In 1938 was hij het toneel van een tragische gebeurtenis: de moord op diplomaat Ernst vom Rath door Herschel Grynszpan, aanleiding tot de nacht van Cristal. Tijdens de bezetting woont ambassadeur Otto Abetz daar en organiseert hij culturele recepties, ondanks het plunderen van Joodse kunstwerken die in zijn muren worden tentoongesteld. Het hotel werd in 1944 door Frankrijk in beslag genomen en herbergt tijdelijk ministeriële diensten voordat het in 1962 terugkeerde naar Duitsland. Sindsdien diende hij als residentie voor de Duitse ambassadeur, na een grote restauratie van zijn Empire decors, waaronder de beroemde Salon des Quatre Saisons en de kamer van Beauharnais van Hortense.

Het Beauharnais hotel werd in 1951 een historisch monument en illustreert de complexe banden tussen Frankrijk en Duitsland, waarbij architectonisch erfgoed en diplomatieke geschiedenis worden gecombineerd. Zijn interieurs, opmerkelijk bewaard gebleven, getuigen van de fascist van het Eerste Rijk en de opeenvolgende transformaties in verband met het politieke gebruik ervan. Tegenwoordig is er een symbool van Frans-Duitse verzoening, met behoud van de sporen van zijn turbulente verleden, van Napoleontische fascisten tot tragedies van de 20e eeuw.

Externe links