Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Hôtel-Dieu de Coeffort, gelegen in Le Mans, werd in 1180 opgericht door Hendrik II Plantagenet, koning van Engeland en graaf van Maine, in verzoening voor de moord op Thomas Becket. Gebouwd tussen 1180 en 1207, was het oorspronkelijk een ziekenhuis voor zieken, armen en pelgrims, gelegen buiten de stadsmuren, op een bedevaartsweg. De Plantagenet stijl architectuur maakt het een vroege getuige van gotiek in West-Frankrijk.

Het gebouw, beheerd door lekenbroeders en zusters onder het gezag van de bisschop, werd ook een plaats van vergeving en verdeling van aflaten. In de 14e eeuw werd het vergroot door donaties van bourgeois mendeaux, vervolgens in 1649 getransformeerd door Sint Vincent de Paul, die een kapel en een seminarie voor de Lazaristen installeerde. Deze laatsten werkten er tot 1791 en combineren zorg, onderwijs en plattelandsmissies.

In 1793 werd het Hôtel-Dieu een nationaal eigendom: het meubilair werd verkocht en het gebouw diende als gevangenis voor vuurvaste priesters en vervolgens als stal voor het leger. In 1947 werd het monument gerestaureerd. In 1953 werd de schat van Coeffort ontdekt, een uitzonderlijke collectie van middeleeuwse goudsmeden uit de 14e eeuw, nu blootgesteld aan het archeologisch museum van Le Mans.

De schat, samengesteld uit 31 zilverstukken (gesneden, lepels, slijper), draagt ponsen en inscripties die bepaalde stukken aan de broederschap van het ziekenhuis verbinden. Hij werd begraven in 1420 tijdens de Honderdjarige Oorlog om te ontsnappen aan de Britse plunderingen, en bleef verborgen tot zijn herontdekking. De stukken, zoals de afgestoten beker of de dierkopklaplepel, illustreren het verfijnde vakmanschap van de zilversmeden.

De huidige kerk, gewijd aan Sainte-Jeanne-d'Arc sinds 1923, behoudt opmerkelijke middeleeuwse elementen: 12de eeuwse hoofdsteden, 13de eeuwse muurschilderingen (inclusief het mystieke Lam) en 17de eeuwse wandtapijten (zoals Aubusson's een vertegenwoordiger van Jeanne d'Arc). De moderne glas-in-lood ramen, door Max Ingrand, vieren Hendrik II, Vincent de Paul en de beschermheilige van de plaats.

Ondanks de vernietiging van het seminarie in 1962, blijft het gebouw, 50 meter lang, een architectonisch meesterwerk met zijn 21 gewelven en bewaard gebleven decoraties. De restauratiewerken (1951/2005) maakten het mogelijk om zijn geschiedenis te herontdekken, tussen middeleeuwse gastvrijheid, militaire bezetting en culturele renaissance in de 20e eeuw.

Externe links