Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis van vlechten en veters is geïnstalleerd op de site van een oude watermolen bevestigd vanaf het begin van de zestiende eeuw. Deze site, gelegen op de plaats genaamd de Mill Pinte aan de oevers van de Dorlay (een zijrivier van de Gier), was eerst een frees voordat een fabriek van vlechten en veters in de 19e eeuw. Hydraulische energie, geleverd door een zes meter-diameter lagerwiel, ingeschakeld tot zevenhonderd weefmachines, produceren verschillende textiel artikelen zoals linten, strepen of veters.

Tussen het begin van de 19e en het midden van de 20e eeuw had deze fabriek ongeveer zestig arbeiders in dienst. Het illustreert de plaatselijke industrialisatie, gekoppeld aan de innovatie van de weverij, waarvan de oorsprong teruggaat tot Europese uitvindingen uit de achttiende en negentiende eeuw. In 1748 ontwierp de Engelsman Thomas Waldford de eerste weefmachine, vervolgens geperfectioneerd door de Duitse Bockmüll (ijzerhandel) en de Fransman Perrault (een 13-pins houtbedrijf, gepatenteerd in 1784).

Aan het begin van de 19e eeuw versnelde de mechanisering dankzij Charles-François Richard, die in Saint-Chamond (Loire) verbeterde handel en een stoommachine kracht, waardoor de regio een quasi-monopoly op de productie van veters onder het Rijk. Het Huis van vlechten en veters, getransformeerd in een museum-workshop sinds 1993, bestendigt dit industriële erfgoed door het bedienen van tijdmachines en het maken van traditionele items. Het maakt deel uit van de ontwikkeling van het natuurpark Pilat.

De blootgestelde weefhandel toont technische evolutie, van manuele modellen tot hydraulische machines. Hun productie werd vooral gebruikt in de mode, met artikelen zoals croquets of strepen. Vandaag de dag, het bedrijf van Sainte-Sigolène (Loire), gelabeld Living Heritage Company, zet deze traditie, herinnerend aan het historische belang van deze industrie in de regio.

Externe links