Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De hypogee van de Duinen, ook wel de hypogee van Mellebaude genoemd, is een begrafenismonument van de Hoge Middeleeuwen, waarschijnlijk gebouwd in de 7e of 8e eeuw. Het werd per ongeluk ontdekt in 1878 tijdens militair werk op het Duinenplateau in Poitiers. Vader Camille de La Croix, archeoloog, probeerde toestemming te krijgen om de site te doorzoeken, maar viel op een aangrenzende land, de Chiron van martelaren, waar hij opgegraven 313 begrafenissen en een tweede hypogee opgesloten in een achthoekige toren.

De hypogee werd beschermd door een neo-merovingisch gebouw in 1908. Ontworpen door Abbé Mellebaude als begrafeniskapel, behoudt hij sporen van polychrome schilderijen, basreliëven en beelden die uniek zijn in Europa. Het gebouw, verdeeld in twee ruimten, omvatte een arrosolium voor het graf van Mellebaude en sarcofagi, sommige voor niet-gedoopte pasgeborenen.

De gekerfde stenen, versierd met christelijke symbolen (slangen, vis, klimop), kunnen afkomstig zijn van andere poitevin monumenten. Romeinse glazen cabochons en bijbelinscripties zijn ingelegd. Gesloten voor het publiek sinds 1998 voor restauratie, opent de hypogee uitzonderlijk tijdens Erfgoeddagen. De definitieve heropening ervan hangt af van de lopende werkzaamheden.

De hypogee illustreert Merovingiaanse begrafenispraktijken en het syncretisme tussen Romeinse tradities en opkomend christendom. Zijn altaar, het enige liturgische vestige, en zijn decoraties maken het tot een zeldzame getuigenis van de 7e eeuwse religieuze kunst in het Westen. De omliggende necropolis, met zijn 35 begrafenissen rond het gebouw, benadrukt zijn rol als een plaats van collectief geheugen.

De site is eigendom van de gemeente Poitiers. De beperkte toegang is gericht op het behoud van fresco's en beelden, bedreigd door erosie. Bezoeken, op afspraak voor specialisten, maken het mogelijk om dit uitzonderlijke erfgoed te bestuderen, wachtend op een duurzame publieke waardering.

Externe links