Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Blanquefort Castle is een middeleeuws fort gebouwd tussen de 11e en 15e eeuw op een rotsachtig eiland in het hart van de moerassen van Blanquefort in Gironde (Nouvelle-Aquitaine). De naam, Blanqua Fortis ("fort white"), zou afkomstig zijn van de witheid van de kalksteen muren, in tegenstelling tot de omliggende moerasgebieden. Voor het eerst genoemd in 1028 als eigendom van de seigneuriële familie van Blanquefort, het bestuurt de weg van de Médoc, een belangrijke as sinds de oudheid, en laat toe om belastingen op handelaren te verhogen. Het fort, strategisch gelegen 1 km ten zuiden van de huidige stad, is gebouwd op een natuurlijke eminentie van Mollass, de laatste hulp die uit een overstromingsvlakte bedekt door de Jalle de Blanquefort.

In de 11e eeuw werd een rechthoekige Romaanse kerker (18 × 11 m) gebouwd, omgeven door een houten palisade en waarschijnlijk gracht. Dit eerste stenen kasteel, zeldzaam in Gironde destijds, markeert de bevestiging van de lokale seigneuriële macht. De familie van Blanquefort, waarvan de seigneury zich uitstrekt tot de Atlantische Oceaan, blijft de eigenaar ervan tot het midden van de 13e eeuw. Hun uitsterven rond 1250 stelde de koningen van Engeland in staat om ook hertogen van Aquitaine te verwerven: Hendrik III in 1254, toen Edward I in 1270, veranderde het fort in een koninklijk bastion. Zes ronde torens worden toegevoegd aan de kerker, een stenen behuizing vervangt de palisade, en een barbacan beschermt de ingang. Deze ontwikkelingen weerspiegelen het strategische belang van Blanquefort, een sluis ten noorden van Bordeaux ten opzichte van bedreigingen van het estuarium.

De Honderd Jaar' De oorlog markeerde een keerpunt: het kasteel, soms het kasteel van de Zwarte Prins genoemd na het verblijf van Edward van Woodstock, kwam in handen van de Durfort Duras, Engelse vazalen, alvorens in 1453 aan Antoine de Chabannes te worden overgedragen door Karel VII. Aangepast aan artillerie (kanonnen, versterkte torens), onderging het grote wijzigingen in de 15e eeuw. Echter, na de Fronde (1648 De ontwatering van de moerassen in de zeventiende eeuw ontneemt het kasteel zijn natuurlijke verdediging, waardoor het verouderd is. Het werd verkocht als steengroeve bij de Revolutie, waardoor de overblijfselen werden teruggebracht tot de staat van pittoreske ruïnes, gerangschikt als de eerste Franse historische monumenten in 1862.

Archeologische opgravingen, geïnitieerd in 1962, onthulden een menselijke bezetting uit de Bronstijd (XII eeuw v.Chr.), met protohistorische en Gallo-Romeinse sporen (tegulae, Constantijnse munten). De castral site, waarschijnlijk bezet door een tol of een Romeinse wachttoren, bestuurt de oude Bordeaux-Médoc weg. Ontdekkingen omvatten middeleeuwse keramiek, luxe glazen, artillerieballen, en een uitzonderlijke collectie van 14e eeuwse tegels. Deze artefacten illustreren de rijkdom van de aanwezige heren, Engelse soldaten, of koninklijke familie en de militaire transformaties van het kasteel, van middeleeuwse boogschieterijen tot Renaissance kanonnen.

Vandaag bieden de ruïnes van Blanquefort een zeldzame getuigenis van de evolutie van de vestingwerken tussen de Middeleeuwen en de moderne tijd. De primitieve kerker, de 13e eeuwse torens en de aanpassingen van de 15e eeuw bestaan samen in een landschap gekenmerkt door de geschiedenis. Léo Drouyn, in de 19e eeuw, beschreef hem als "een van de mooiste ruïnes" van Guienne, waarin hij zijn vroegere rol als bolwerk benadrukte. Gerund door de GAHBLE vereniging, de site is onderworpen aan 3D-restauraties en restituties, waardoor het uiterlijk te visualiseren op het hoogtepunt, toen twintig tot dertig Engelse soldaten permanent werden gestationeerd.

Externe links