Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Kleine burcht van Autry-le-Châtel dans le Loiret

Patrimoine classé
Patrimoine défensif
Demeure seigneuriale
Château
Loiret

Kleine burcht van Autry-le-Châtel

    24 Rue du Petit Château
    45500 Autry-le-Châtel
Crédit photo : Auteur inconnuUnknown author - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1600
1700
1800
1900
2000
4e quart XVe siècle
Bouw van het kasteel
XVIIe siècle
Bezoek van mevrouw de Sévigné
6 janvier 1971
Historische Monument Bescherming
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Gevels en daken; Noord- en Zuidgracht (cad. B 746): inschrijving bij beschikking van 6 januari 1971

Kerncijfers

Madame de Sévigné - Beroemde epistolair De neef van de eigenaar bleef daar.
Anne Marie de Coulanges - Eigenaar van het kasteel Ouder van Madame de Sévigné.

Oorsprong en geschiedenis

Het kleine kasteel van Autry-le-Châtel, gebouwd in de 4e kwartier van de 15e eeuw, was oorspronkelijk een fief afhankelijk van de seigneury van Saint-Brisson, zelf gehecht aan Sancerre. Dit rechthoekige kasteel onderscheidt zich door een veelhoekige traptoren in het noorden en twee ronde torens in het zuiden, waarvan er één een 15e eeuwse oratorium herbergt. Het hof van eer, omgord met gracht eenmaal in water, en de dovecote met een hybride structuur (vierkante buitenkant, rotunda interieur) getuigen van het defensieve en agrarische belang.

In de 17e eeuw verwelkomde het kasteel Madame de Sévigné, neef van de eigenaar Anne Marie de Coulanges. Ongeveer tien van zijn brieven, gedateerd uit Autry, roepen zijn verblijf. Deze link met de Marquise, een belangrijke figuur in de Franse epistolaire literatuur, geeft de plaats een belangrijke culturele dimensie. De gevels, daken, aarde en grachten zijn sinds 1971 beschermd door een inscriptie in de historische monumenten.

Het kasteel combineert architecturale functies (oratorium, huisvesting) en krachtsymbolen (douves, dovecote). Deze laatste, typisch voor seigneuriale landgoederen, diende zowel als duivenfokkerij als als sociale marker. De lagere binnenplaats, nu gedeeltelijk zichtbaar, voltooide dit middeleeuwse ensemble, dat de ruimtelijke organisatie van het Loiret Fief tijdens de Renaissance weerspiegelt.

Externe links