Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Gallo-Romeinse Museum van Lyon en zijn collecties zijn de vrucht van bijna vijf eeuwen verrijking in verband met archeologisch onderzoek. Alle blootgestelde objecten zijn afkomstig van opgravingen of toevallige ontdekkingen, vaak gebruikt in post-Romeinse constructies. Een groot deel van de collecties, waaronder de beroemde Claudische Tafel (een toespraak van keizer Claude ten gunste van de Galliërs) en bijna 700 lapidary inscripties, werden aanvankelijk bewaard in het Museum voor Schone Kunsten. Deze stenen, de eerste "antiquiteiten" geïdentificeerd in de Renaissance door epigrafen als Jacob Spon (1647 Hun accumulatie in het klooster van het Palais Saint-Pierre motiveerde de oprichting van een museum gewijd in de jaren zeventig.

De oprichting van de collecties was aanvankelijk gebaseerd op willekeurige ontdekkingen gekoppeld aan 19e eeuwse stedelijke bouwplaatsen. Conservatieven zoals François Artaud (1767 In het begin van de 20e eeuw voerden Camille Germain de Montauzan en Philippe Fabia, academici, systematische campagnes (1911/1993), waarbij het mozaïek van de Swastikas (1913) of een militaire graad in brons werd onthuld. De zoektocht naar het amfitheater leidde tot grote opgravingen van 1933 tot de jaren tachtig, uiteindelijk het identificeren van een theater en odeon, gedeeltelijk gerestaureerd en blootgesteld in een kortstondig Antiquarium.

De inauguratie van het Gallo-Romeinse Museum in 1975 markeerde een keerpunt in de archeologie van Lyon, met een besef van de kwetsbaarheid van de "grondarchieven." De belangrijkste stedelijke werken van de jaren 1980 en 2000 vermenigvuldigden de diagnoses, onthullende overblijfselen zoals de tempel van Fourvière of zes Romeinse boten in de buurt van de oude haven (Saint George's Park). De methoden zijn geëvolueerd: opgravingen richten zich niet langer alleen op prestigieuze monumenten, maar bestuderen ook bescheiden artefacten (taken, kolen), getuigen van het dagelijks leven. Deze aanpak heeft de omvang van de collecties exponentieel verhoogd, waardoor de stedelijke, economische en religieuze geschiedenis van Lugdunum wordt verlicht, van zijn oorsprong tot zijn rol als handelshoofdstad Gallië.

Het museum, ontworpen door Bernard Zehrfuss (Grand Prix de Rome), integreert rustig in het archeologische landschap, met een betonnen structuur gemaskeerd door vegetatie. Twee "lichte kanonnen" symbolisch koppelen oude theaters aan de permanente tentoonstelling, georganiseerd als een helische helling. Het is een 20e-eeuws erfgoed, het beheert ook vier extra sites: de thermale baden van de rue des Farges (II eeuw), en de Paleo-Christelijke kerken van Saint-Just en Saint-Laurent-de-Choulans. De locatie, op de heuvel van Fourvière, herinnert aan de stichting van Lugdunum in 43 v.Chr., op het kruispunt van de Gallische wegen en de Romeinse macht.

Externe links