Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Dhuoda Regional Technology College in Nîmes is een middelbare school gebouwd in het 2e kwartaal van de 20e eeuw, tussen 1931 en 1936. Het project, ontworpen door de architecten Jean Christol en Léonce Salles, bijgestaan door ingenieur Dufour, onderscheidt zich door zijn plan rond een centrale binnenplaats en het baanbrekende gebruik van gewapend beton op drie niveaus, een gedurfd voor de tijd. De zuidelijke vleugel biedt de hoofdingang, de zijvleugels huisvesten de klaslokalen, terwijl de noordelijke vleugel diensten zoals de sportschool en werkplaatsen omvat. Twee cursussen in het oosten, gescheiden door een refter, zijn gewijd aan keukens en snoepgoed. Een uitbreiding op de Rue Clovis, toegevoegd in de jaren zestig, completeert het geheel.

De gevel op Dhuoda Street concentreert het grootste deel van het artistiek decor, wat het belang weerspiegelt van esthetiek in openbare gebouwen van de interoorlogsperiode. De grote friezen van cement en die rondom de ingang zijn het werk van beeldhouwer André Méric, terwijl de drie bas-reliëven van de veranda zijn gesigneerd Henri Calvet. Binnen toont de feestzaal schilderijen van Paul Christol, André Vidal en Armand Coussens, aangevuld met glas-in-loodramen van Georges Janin. Henri Pertus decoreerde de salon met bucolische scènes, en de toegangspoort werd gemaakt door de studenten zelf, met nadruk op de educatieve roeping van de plaats. De meer sobere Rue Clovis gevel is daarentegen beperkt tot betonnen muren zonder ornamenten.

Geplaatst op de inventaris van historische monumenten sinds 5 februari 2002, Dhuoda High School dankt zijn naam aan een 9e eeuwse Karolingische prinses, vrouw van hertog Bernard van Septimanie. Dhuoda werd gedegradeerd naar Uzès en schreef een christelijk onderwijsverdrag voor zijn zoon, een grondtekst die vandaag nog steeds inspireert. Deze onomastische keuze verbindt het establishment met een emblematische lokale figuur van kennisoverdracht, die zijn educatieve missie weerspiegelt. Het gebouw, dat eigendom is van de gemeente Nîmes, illustreert ook de evolutie van schoolarchitecturale programma's onder de derde Republiek, waarbij functionaliteit en culturele ambitie worden gemengd.

De architecten en kunstenaars die betrokken zijn bij de oprichting vormen een collectief dat de regionale artistieke stromingen van de jaren dertig vertegenwoordigt. Jean Christol en Léonce Salles, figuren van de decoratieve kunsten, werken samen met beeldhouwers als André Méric en Henri Calvet, evenals met schilders (Paul Christol, Henri Pertus) en een meesterglasmaker (Georges Janin). Deze convergentie van lokale talenten weerspiegelt de wens om een utilitaire en symbolische plaats te creëren waar kunst onderwijs dient. De uitbreiding van de jaren zestig, nuchterer, markeert echter een keerpunt naar een meer gestandaardiseerde schoolarchitectuur, die de groeiende behoefte aan onderwijsruimtes weerspiegelt.

De middelbare school, gelegen op 17 Dhuoda Street en Clovis Street, maakt deel uit van het stadslandschap van Nîmes als een vroeg voorbeeld van moderne architectuur toegepast op technisch onderwijs. Zijn inscriptie in de titel van historische monumenten benadrukt de erfgoedwaarde van zijn interieur en exterieur, evenals de innovatieve structuur voor de periode. Het contrast tussen rijk gedecoreerde gevels en meer verfijnde achterste delen weerspiegelt ook de esthetische en budgettaire prioriteiten van openbare orde in de jaren dertig.

Externe links