Bouw van het huis XVIIe siècle (≈ 1750)
Geschatte periode van bouw en deuropening.
12 juin 1946
Historisch monument
Historisch monument 12 juin 1946 (≈ 1946)
Registratie van de deur onder MH.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
17e eeuwse deur: inscriptie bij decreet van 12 juni 1946
Kerncijfers
Information non disponible - Geen teken geïdentificeerd
Bronnen onvoldoende om een rol toe te kennen.
Oorsprong en geschiedenis
Het huis in Mende, in het departement Lozère, is een symbolisch gebouw uit de 17e eeuw. Het wordt vooral gekenmerkt door zijn lokale kalksteen deur, typisch voor de gebouwen van de regio. Deze deur, voorzien van een platte strook steen, is versierd met bazen afgewisseld met vlakke oppervlakken, en overdekt door een kroonlijst. Een gespannen boogopening, omlijst door twee leggingen, helpt de binnengang te verlichten. Deze architectonische details weerspiegelen de expertise van de Mendese ambachtslieden uit die tijd, evenals de invloed van regionale stijlen in de binnenlandse bouw.
Geclassificeerd als Historisch Monument in opdracht van 12 juni 1946, illustreert dit huis het erfgoed belang van kleine architectonische elementen, vaak verwaarloosd maar getuigen van de constructieve praktijken van een periode. De deur, het enige beschermde element, getuigt van de evolutie van steensnijdende technieken en de sobere maar uitgebreide esthetiek van 17e eeuwse stedelijke woningen in Languedoc-Roussillon (nu Occitanie). De locatie aan Soubeyranstraat, in het hart van Mende, suggereert een rol in de historische stedelijke structuur, hoewel de archieven niet de oorspronkelijke functie (burgerlijke huisvesting, handel, enz.) specificeren.
De locatie van het huis, met slechte nauwkeurigheid (niveau 5/10 afhankelijk van de bronnen), komt overeen met het huidige adres van 2 rue du Soubeyran. Dit gebied van Mende, gekenmerkt door een middeleeuws en modern erfgoed, concentreert zich op verschillende vermelde of geregistreerde gebouwen. Het gebrek aan gegevens over eigenaren of sponsors beperkt het begrip van de sociale geschiedenis, maar de registratie als Historische Monumenten maakt het een mijlpaal voor de studie van de Lozeriaanse civiele architectuur. Er is geen informatie beschikbaar over de toegang tot het publiek of over een hedendaagse herverdeling.