Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Claeyssens mouterij, gelegen in Wambrechies, werd gebouwd in de 19e eeuw als onderdeel van een industrieel complex gewijd aan de productie van jeneverbes. Gelegen rond drie binnenplaatsen (een grindingang en twee interieurs, een in macadam, de andere geplaveid), omvat het gebouwen met gespecialiseerde functies: gewapend beton silo's gevuld met bakstenen, molen uitgerust met slijpmachines en twee verdiepingen sorteermachines, distillatie werkplaats, en magazijnen. De architectuur combineert traditionele materialen (stenen, tegels, leisteen) en moderne structuren zoals gewapend beton of glazen ramen, die de technische innovaties van het industriële tijdperk weerspiegelen.

De geschiedenis van de site dateert uit 1789, toen Joseph Guillaume Claeyssens, vluchtend België na de Franse Revolutie, vestigde zich in Wambrechies om een oliefabriek te vinden. Zijn zoon veranderde de oliemolen in een jeneverdistilleerderij in 1817, waarbij de lokale hulpbronnen werden benut: hydraulische energie van de rivier de Deûle en een diepe watertafel voor zuiver water. Oorspronkelijk geregisseerd door Henri Lesen, een Duitse vriend, de distilleerderij ervaren een grote boom in de 19e eeuw, met werk aan maximaal 70 mensen en productie van twee miljoen liter jeneverbes per jaar rond 1900. Ondanks beheersproblemen blijft de site, die in 1998 door een Belgische industrieel is gekocht, vandaag nog in bedrijf.

Het complex, gescheiden van de distilleerderij door het kanaal de la Deûle, is sinds 1999 gedeeltelijk beschermd (gevels en daken vermeld in de historische monumenten). De gebouwen, ontworpen voor elke productiefase (gisteren, koken, opslag), illustreren de rationele organisatie van 19e-eeuwse mouterij en distilleerderij. De huidige productie, verminderd tot 200.000 liter per jaar met vier medewerkers, bestendigt historische knowhow op materiaal uit een gedeeltelijk bewaarde periode.

Maltry maakt deel uit van een regionale context die gekenmerkt wordt door vroege industrialisatie in het noorden, waar watervoorraden en overvloedige arbeidskrachten bevorderlijk waren voor verwerking. De functionele architectuur, aangepast aan technische beperkingen (koeling, opslag, distillatie), getuigt van de vindingrijkheid van lokale industriëlen. De site, die eigendom is van de gemeente Wambrechies, behoudt een technische, historische en sociale erfgoedwaarde die verband houdt met de economische geschiedenis van de regio Hauts-de-France.

Externe links